COLUMN

Ze waren ziek.
Alle 3.
Gelijk in thuis-blijf-week nummer 1.
De oudste begon met hoesten.
Echt een nare hoest.
Koortsvlagen erbij.
De tweede begon 2 dagen later.
Opnieuw zo’n klinkende hoest. En koorts.
Nou, ja ik had sterke vermoedens van koorts.
Hoog rode wangen.
Hitte dat uit haar lijfje sloeg.
Ik heb het niet gemeten.
Die dichtgeknepen billen lieten echt geen meter toe.
De buren maar geappt; ‘komende dagen is onze tuin anti-speelterrein voor jullie kinderen’.
Kind nummer 3 begon een dag erna.
Eindeloos gesnotter. Gehoest. En ook weer die koorts.
Een ‘wie-mag-er-bij-mama-op-schoot-rooster’ kwam er aan te pas.

Nu zijn ze weer fitter.
En gaat de dagelijkse gang van zaken weer van start.
Alhoewel, de dagelijkse gang. Die moest ik zoeken.
Maar nu hebben we een ritme.
Voor de eigenlijke schooldagen.
Rond negen uur roep ik: ‘de school begint’.
En drie enthousiaste (echt waar!) kinderen rennen naar de bank.
Daar zitten ze dicht tegen elkaar aangedrukt.
Ik zit er voor op een tafeltje (omdat ik zo klaar was met dat  ‘schootrooster’, vandaar)
We starten met een bijbelverhaal.
We zingen.
We oefenen een rijmpje of een liedje.
De oudste zegt dat ze elk verhaal al kent.
De tweede gaat na 3 minuten met haar duim in haar mond half onderuit liggen.
De jongste buitelt er over heen.
Volgens mijn man is mijn manier van onderwijs te saai.
Tja.
Daarna knutselen.
Een heel verrassend thema.
Lente.
Maar genoeg over te doen.
Het gaat steeds anders dan ik denk.
De oudste verpest elk leuk werkje door er 10 keer haar naam op te schrijven. Of door op een mooi gevouwen bloemenvaas een poppetje met een snor te tekenen.
Omdat ze dit zelf grappig vindt.

En het is van haar.
Dus zij mag bepalen. Zegt ze.
Ik vind iets anders.
Maar ja. Ik zeg de hele dag al zoveel van wat ik vind.
Daarna is het tijd voor eten en drinken.
En dan om half elf… hoera. Naar buiten.
En dan komen de buurkinderen ineens allemaal naar buiten.
En dan spelen ze daar. Eindeloos. Ja, echt waar. Dan spelen ze zo tot vijf uur buiten.
In het lentezonnetje.
En soms is er ruzie. Maar meestal heel veel spelen.
Daar worden zij zo blij van.
En ik nog het allermeest.
Ik ga ook veel wandelen deze dagen. Mijn beste tip. Voor jou. Voor nu.
Soms ook gewoon midden op de dag.
Dan blijft de papa een uur beneden.
En dan schop ik mijn benen heerlijk onder mijn lijf vandaan.
Loop ik kilometers door de weilanden.
Zon op mijn gezicht
Even terugtrekken in mijn eigen hoofd en hart.

Zo gaat het nu.
Morgen kan zo weer anders zijn.

DOOR MARLEEN (34),
moeder van Jula (4), Sare (3) en Abel (1)

Deel deze column via :

Aanbevolen artikelen

Wat een heerlijke zomerse dagen hebben we de laatste tijd (juni). En hopelijk nog een heel aantal in het vooruitzicht! Elk jaar bedenk ik dat ik toch echt weer een nieuwe bikini nodig heb. Kennen jullie dat? Nou schommelt m’n gewicht gezellig elk jaar.
Vandaag is onze baby vijf weken oud! De vierde in de rij, wat leuk en gezellig, maar wat is de eerste week toch hectisch. Vooral voor een vader.
Waar ik ‘prinses-heerlijk’ op het kraambed zit te genieten, rent mijn man de benen uit zijn lijf.
Omdat ik jaren in Oeganda heb gewoond heb ik de neiging om, wanneer mijn kinderen in de ‘ik wil’ stemming zijn, te zeggen: “Ik stuur jullie naar Afrika!” of “Als je in Afrika was opgegroeid gedroegen jullie je niet zo verwend!” …en ga zo maar door!

COLUMN

Vandaag is onze baby vijf weken oud! De vierde in de rij, wat leuk en gezellig, maar wat is de eerste week toch hectisch. Vooral voor een vader.

Waar ik ‘prinses-heerlijk’ op het kraambed zit te genieten, rent mijn man de benen uit zijn lijf. De kinderen aankleden, ontbijt klaar maken, ze naar school brengen en halen, boodschappen doen, eten koken, ‘s avonds het bezoek verzorgen, de boel beneden opruimen, kinderen in bad en naar bed doen.. En als hij dan eindelijk denkt te kunnen gaan zitten begin ik: ‘schat wil je de kruikjes nog even in het bedje leggen en als je naar zolder loopt wil je de was dan nog even ophangen en kijk nog even bij de meiden of ze goed onder de dekens liggen…’ en ga zo maar door… Dat ik een ster ben in delegeren daar kwam ik in de kraamweek wel achter!

Wat ik niet moet vergeten te vermelden is dat er de eerste twee avonden kraamvisite spontaan bleef mee-eten. Zo lief en gastvrij als mijn man is, was dat geen probleem… 

Maar als, nadat hij de kinderen naar bed heeft gedaan en de boel beneden weer heeft opgeruimd, de deurbel gaat doet hij toch ietwat geïrriteerd en verwilderd open. Aan de deur staat een voor hem onbekende vrouw. ‘Wie ben jij en wat moet je?’ denkt hij. Kennelijk kijkt hij ook zo, waarop de vrouw zich snel verontschuldigd door te zeggen dat ze erg laat is omdat ze de hele dag druk is geweest met een bevalling…. Oeps het is de verloskundige!

Met een vriendelijk gebaar mag ze binnenkomen en doorlopen naar boven. Waar een heel ontspannen kraamvrouw op haar wacht. Want de kraamweek is de enige echte vakantie waar een moeder optimaal van kan genieten toch? Dus petje af voor de kraamvaders die zo’n week extra ontspannen weten te maken 😉

DOOR PRISCILLA DOCTER

Deel deze column via :

Aanbevolen artikelen

Wat een heerlijke zomerse dagen hebben we de laatste tijd (juni). En hopelijk nog een heel aantal in het vooruitzicht! Elk jaar bedenk ik dat ik toch echt weer een nieuwe bikini nodig heb. Kennen jullie dat? Nou schommelt m’n gewicht gezellig elk jaar.
Ze waren ziek. Alle 3. Gelijk in thuis-blijf-week nummer 1. De oudste begon met hoesten. Echt een nare hoest. Koortsvlagen erbij. De tweede begon 2 dagen later. Nou, ja ik had sterke vermoedens van koorts. Hoog rode wangen. Hitte dat uit haar lijfje sloeg.
Omdat ik jaren in Oeganda heb gewoond heb ik de neiging om, wanneer mijn kinderen in de ‘ik wil’ stemming zijn, te zeggen: “Ik stuur jullie naar Afrika!” of “Als je in Afrika was opgegroeid gedroegen jullie je niet zo verwend!” …en ga zo maar door!