De columns

COLUMN

Met een lekkere kop muntthee en een veel te ongezond koffiebroodje kruip ik achter de laptop. Vanuit de woonkamer hoor ik mijn 2,5 jarige dochter die op afstand mij betrekt bij wat ze ziet op televisie. Op maandag doen we vaak samen boodschappen en daarna mag ze even Sesamstraat kijken, zo heb ik even tijd om te schrijven of om te lezen. Even de week beginnen met God. Want man, man, man wat heb ik God nodig in deze leeftijdsfase (ik bedoel dan de leeftijdsfase van mijn dochter… die aftakeling van mezelf heb ik allang aan toegegeven 😉 ).

Hoe lief ze ook is.. twee is niet een eenvoudige leeftijd. De grenzen worden regelmatig opgezocht en met ons tweede kindje in mijn buik heb ik lang niet altijd de energie om er opvoedkundig mee om te gaan.
Nee… mijn opvoedkundigheid is matig, een krappe voldoende. Gelukkig is Zijn genade wat mij kracht geeft. Gelukkig is mijn levensmoto: niet perfect is ook oke!

Er zitten ook wel heel veel leuke dingen aan deze fase. Ik hoor mezelf regelmatig door mijn dochter spreken. ‘Hoe kom je daar nou bij’, of ‘Wat gebeurt daar nou’, zijn veel gehoorde uitspraken van zowel mijzelf als van mijn dochter. Ook heeft ze het stopwoordje van mijn man en mij overgenomen.. namelijk: ‘ho eens even’ en ‘Foi foi foi’…

Ja die man van mij heeft heel wat te voorduren met twee van die theatrale dames thuis (en nou zit er ook nog 1 zwaar onder de hormonen… arme Joel). Maar als een dappere (en erg knappe, als ik zo eerlijk mag zijn) ridder, slaat hij zich er dag in dag uit dapper doorheen. Hij heeft inmiddels wel blauwe knietjes van het bidden dat de kleine ukkepuck een jongetje mag zijn 😉

Bij het kleinkunst theatergezelschap Op en Top vrouw waar ik deel van uit maak, ben ik de meest theatrale. Oke, ik zal eerlijk zijn.. ik vertolk mezelf.. dus ik ben van nature gewoon een beetje theatraal. Ik doe dan ook veel in totale overgave of niet. Een grapje hier en daar en een emotionele uitbarsting (op een schaal van 1-10 zeg maar een 24), komen veel voor hier in huize Stouwdam.

Met de komst van Saar is het alleen nog maar erger geworden. Als Saar wat wil vertellen en we luisteren niet, kondigt ze zich koninklijk aan met: ‘Attentie, attentie’. Ook loopt ze regelmatig met haar helm op voor het geval ze ergens tegen aanbotst (ik bedoel, veiligheid voorop). Laatst liep ze tegen de kast (zonder helm, zul je net zien), schudt ze met haar hoofd en zegt ze: ‘Oh nee, ik had toch mijn helm even op moeten doen’.

Ja onze dame kan zich goed uitdrukken. Een paar dagen geleden zat ze aan tafel. Met van die puppy ogen keek ze mee aan en zei: ‘Oh mama, Saar hebt zo’n honger in televisie kijken…’. Ook vond ze het grote onzin dat ik niet naar buiten wilde met haar toen het regende. Want ze vertelde me duidelijk dat ze een goede regenjas en laarsjes heeft…

Ach ja naast alle strijd die hier regelmatig plaats vindt (ja want ik sta soms echt ruzie te maken met mijn twee jarige dochter….. zucht). Lachen we ook vreselijk veel. Af en toe hebben we allebei een beetje extra lucht nodig. Dan gaat ze een dagje extra naar de opvang. Want zo’n spiegel in huis…. Is best confronterend.

LIEFS BARBARA

Deel deze column via :

Aanbevolen columns

Koken met Esther

COLUMN

Kijfachtige huisvrouw dat ben ik, al mompelend en tierend loop ik als een wild dier door mijn huis. Niks ,niemand doorkruist mijn pad, hoe kan het ook anders. Het liefste wat mij gegeven is, heb ik vanmorgen gewoon hupsakee in pyjama, met snottebellen en al afgeleverd bij mijn gastouder. Opluchting als ik de autodeur achter mij dichttrek en dan ineens voel ik mij ellendig, het liefst rij ik terug. Grits ik mijn jongste welpje uit de maxi cosi en verlang ik naar de zachte armpjes van Noortje om mijn nek. Ik rijd nog even langs ons huis, snel dat wasje in de wasmachine en mijn koolhydraat arme lunch in mijn rugzak proppen en door.
Helaas bij thuiskomst val ik over de schoenen van Robert, ruik ik de odeur van 2 verse ochtendluiers bij de achterdeur. Ik raap automatisch de kleertjes, hydrofieldoeken en speentjes van de grond en schuif het aankleed kussen onder de bank. En dan ineens overvalt mij een woest gevoel. Een zelf meelijwekkende snik borrelt op uit mijn keel. Mijn hemel wat een bende, wat een goor huis, wat een zooi. En waarom moet ik hier alles alleen doen? En waarom houdt hij het aanrecht niet netjes, terwijl ik gisteren in dat ene uurtje wat ik overhad het hele aanrecht schoon heb geboend? Goor vies Goor, op dit tendens loop ik door mijn ‘gezellige huis ‘. Ik loop naar boven en kijk naar 2 overvolle wasmanden waar schone was in zit omdat ik je raad het al ‘ een uurtje voor mijzelf had en ik de was moest opvouwen’. Ik huil en merk dat de tranen blijven komen. Na een half uurtje hoor ik mezelf huilen, dit is een nog triester moment. Ik wil nog even hartverscheurend snikken, maar het is op.
Daar zit ik dan op bed. Een gevoel van opluchting; want mag ik ook een keer hartstochtelijke huilen om van alles wat er op mij afkomt? 2 kinderen in een jaar, inmiddels weer een maandje aan het werk? En mijn lichaam, waar is mijn lichaam, waar ben ik überhaupt? Waar sta ik eigenlijk als moeder? Beter nog hoe blijf ik die leuke moeder ( jeweetwel; mascara,kleed zich met de mooiste kleren en draagt een ko(t)stelijke geur? ).
Tijd om te veranderen Daan, verman ik mijzelf. 
Ik werp een blik in mijn kleding kast die is veranderd in een opberg hok. Links een hoop positiekleding en op wat hangers hangt mijn verleden. 

Met een wat lichtere tred neem ik de trap naar beneden, Ik haal vliegensvlug een doekje over het aanrecht en smeer wat foundation onder mijn roodomrande ogen. Ze zien het toch wel denk ik, en eerlijk gezegd maakt het mij ook niet meer uit. Ik ben moeder, met de nadruk op moe. Ik ben mama en ik mag de liefste mama voor mijn twee kleine kindjes zijn. Met al mijn onzekerheden, mijn angsten     En ook gewoon met mijn niet opletten en het niet handig aanpakken. Ik begin ineens hard te lachen omdat ik aan een moment denk;

Noortje mocht in bad, dus ik had haar helemaal uitgekleed met de belofte ‘ jij mag in het badje ‘ luier werd met een boog door de kamer gesmeten en daar ging onze blotert.. kontje naar achteren en hobbelen maar. Ik stond nog even in de kamer en ik hoor een olijk gilletje en wat gespetter. Ik dacht die staat heerlijk met haar handjes bij de douchekraan te spetteren. 

Helaas. de deur was dicht en mijn lieve uk zat in een grote plas lauwe pies te spetteren.
Verbaasd ging ze staan en wees met haar vingertje naar de dichte deur.
Gleed ze nog uit ook. 

Zelf had ze nergens last van en stond op en rende richting het badje. Ik kreeg een natte kus toen ik bij haar kwam zitten. Voor haar ben ik de liefste 

Laat ik dan ook maar liever zijn voor mijzelf. 

DOOR DANIEKE BAL

Deel deze column via :

Aanbevolen columns

COLUMN

Gelukkig had ik het niemand beloofd.
En hangt ‘de deadline’ ook nog niet hijgend in mijn nek.
Maar toch… Het stond voor vandaag wel echt in mijn persoonlijke planning.

Zo hadden we vorige week onze jaarlijkse brainstorm voor het nieuwe zomerboek van ‘Precious & Beloved’ gehad. En had ik hierdoor ook weer een goede dosis ‘zin’ gekregen om de digitale schrijverspen op te pakken.

Dus vandaag was de dag. En wilde ik dan na al die maanden ‘verlof’ de laptop onder het stof vandaan halen.

Maar inmiddels is de lunchpauze alweer voorbij, heb ik drie wasjes gedraaid, een boodschapje gedaan en onze lieve kleine newborn al een aantal keer mijn specialiteit van eigen brouwerij gegeven.
(onbeperkt een ‘all you can eat’ de hele dag door!) Ik probeer dat moment gelijk maar uit te buiten en maak er een ontspannen mommy time van.
(Koffie, flesje water, voetjes op de bank en een goed boek of een paar heerlijke afleveringen van ‘wereldreis op wielen’ of ‘Een huis vol’)

Anyway, vandaag was de dag dus.
Het leek me echt een goed moment. Zo net in de week dat onze mooie newborn drie maanden wordt.
(Is dat ook niet de officiële tijd voor zwangerschapsverlof die hier dan ergens zou eindigen?!)

Maarrrr… het is iets na tweeën en alleen al de gedachte om het stof van mijn laptop te blazen vind ik al vermoeiend.

Het leven van een moeder met een newborn…

Met enig reikhalzend verlangen kijk ik uit naar het moment dat ons prachtige baby’tje van 7 tot 7 gaat slapen en deze mama zelf weer kan bijslapen. Anderzijds weet ik dat ik deze maanden dat ze zo ienieminie en zo knuffelig, zijn tot tranen toe ga missen…

Ook al voel ik me niet altijd even sociaal noch productief op andere vlakken vandaag neem ik de woorden van mijn lieve bemoedigende wederhelft ter harte.

“Je doet niets? Je bent een kind van God zelf aan het voeden!
Je doet dus iets heel waardevols en kostbaars” ❤️

Ik verleng mijn verlof nog even.
Morgen weer een dag 👋

DOOR CINDY VAN OOIJEN

Deel deze column via :

Aanbevolen columns

COLUMN

Wat een heerlijke zomerse dagen hebben we de laatste tijd (juni). En hopelijk nog een heel aantal in het vooruitzicht! Elk jaar bedenk ik dat ik toch echt weer een nieuwe bikini nodig heb. Kennen jullie dat? Nou schommelt m’n gewicht gezellig elk jaar. Dus ik heb altijd een paar maten in m’n kast, maar bovenal geeft een nieuwe bikini me gewoon zo’n fijn gevoel. Ik krijg er een instant zomer gevoel van. Ik heb ook twee badpakken in de kast liggen, maar op de een of andere manier voel ik me daar niet zo prettig in. Wel als ik baantjes ga trekken, wat ik sporadisch doe. Dus het is gebleven bij een zwart badpak met halter en een gekleurde, maar te groot.  Ik weet niet of jullie dat kennen, maar de zoektocht naar de ideale bikini vind ik echt een ding. Zeg maar Ding met een hoofdletter.

Ik kan hier heel wat verhalen over mijn bikini-avonturen vertellen, maar ik zal het bij twee laten…
Ten eerste ik heb net een nieuwe gekocht en via de post laten bezorgen. Er stond op maat M. Dus ik helemaal blij. Al laten zien aan de andere vrouwen op m’n Insta account hoe leuk ie is. Top! Oké nog niet gepast, maar zal vast goed zijn. Nou na het posten op m’n account toch maar aangetrokken. En wat blijkt of ik ben weer gegroeid (coronakilo’s?) naar een maat L. Of dit merk valt gewoon heel klein. Ik ga uit van het laatste, ik blijf positief! Heel erg jammer. Maar geen nood, ik heb nog drie weken om er wat aan te doen, want dan start onze vakantie. Pfff dat helpt bij mij dus niet
he! Ik zit ‘s avonds na mijn werk toch te genieten van een latte met volle melk en een lekkere koek. De volgende dag vraag ik m’n dochter of zij de bikini eens wil passen. En ja hoor, tuurlijk wil ze dat! Het
is echt een leuke hoor! En ze past er prima in (ze draagt een S!!). Ik besluit dat ik dus niet ga lijnen en deze bikini bestemd is voor mijn 15 bijna 16 jarige dochter. Wel een dure bikini voor haar. Gelukkig wil ze wel wat klusjes voor me doen als ze deze zo krijgt.

Oké hier komt mijn tweede bikiniverhaal.

Ik besluit om geen goedkope bikini’s meer te kopen nu ik achter in de dertig ben. Maar te  gaan voor een bikini die perfect aansluit en waar ik me helemaal happy in voel. Nou die vind je bij ons in het dorp zeker niet, dus ik speciaal naar de stad voor De bikini. En ja hoor, daar hangt een mooie! Ik loop naar achter waar je kunt passen. De bikini heeft een prachtig dessin maar een nare prijs. In het pashok trek ik de bikini aan. Ik voel me er vreselijk bloot in. Eerste keer weer in bikini. Maar kom op, alle vrouwen zien er aan het begin van de zomer nog wit uit. Dus hup uit die paskamer en voor de spiegel. Het is zo’n luxe winkel waar ze meteen klaarstaan om je te helpen. Ach ik voel me er wel echt happy in. De maat klopt niet van de bovenkant, maar volgens de dame die me helpt kan deze ook voor mij. Deze goede bikini is het geld waard en ik reken af bij de kassa. Toch wel even een beetje schrikken van het bedrag. Dat doe ik niet vaak met bikini’s. Maar hier kan ik zeker de komende jaren mee vooruit. Goed, de eerste keer dat we gaan zwemmen loop ik vol trots in mijn nieuwe bikini met push up (30plus en 3 kids he!) bij het plaatselijke zwembad om een frisse duik te nemen. Euhm duik… dan bedoel ik natuurlijk via het trapje voorzichtig er in en dan even wat zwemmen met m’n kids. Die er natuurlijk allang in liggen. Gaat allemaal goed. De bikini blijft goed op haar plaats zitten. Ik zie wel dat ik er geen baantjes in kan trekken want dan hapt de bikini water. Als ik
via het trapje het bad verlaat zie ik dat m’n bikini een soort reservoir is met een push up vol met zwembadwater. Onopvallend probeer ik de bikini van de voorraad te ontdoen.

Ah nee he! Voor zo’n prijs weer een bikini met gedoe! De dure bikini is in de kast beland naast de andere gevallen van niet perfecte bikini’s. En nu heb ik dus nog geen bikini. Nou ja een mand vol in de kast, maar dit jaar dus geen nieuwe. In de winkel was mijn maat niet meer en online is alweer mislukt voor dit jaar. Ik trek de bikini van vorig jaar wel weer aan. En zal mijn speciale techniek gebruiken om de bikini te ontdoen van water in het push up gedeelte. Dat doe je door er met je bovenarmen even tegenaan te drukken. Dus geen schaamte dames, trek gewoon aan wat je nog hebt liggen. Ik ben vast niet de enige met bikinistress of euh… zullen we er maar pret van maken!

Iets met gedeelde smart…

DOOR ALIEKE (38),
moeder van Dora (15), Sofie (12) en Liese (9)

Deel deze column via :

Aanbevolen artikelen

Omdat ik jaren in Oeganda heb gewoond heb ik de neiging om, wanneer mijn kinderen in de ‘ik wil’ stemming zijn, te zeggen: “Ik stuur jullie naar Afrika!” of “Als je in Afrika was opgegroeid gedroegen jullie je niet zo verwend!” …en ga zo maar door!
Ze waren ziek. Alle 3. Gelijk in thuis-blijf-week nummer 1. De oudste begon met hoesten. Echt een nare hoest. Koortsvlagen erbij. De tweede begon 2 dagen later. Nou, ja ik had sterke vermoedens van koorts. Hoog rode wangen. Hitte dat uit haar lijfje sloeg.
Vandaag is onze baby vijf weken oud! De vierde in de rij, wat leuk en gezellig, maar wat is de eerste week toch hectisch. Vooral voor een vader.
Waar ik ‘prinses-heerlijk’ op het kraambed zit te genieten, rent mijn man de benen uit zijn lijf.

COLUMN

Omdat ik jaren in Oeganda heb gewoond heb ik de neiging om, wanneer mijn kinderen in de ‘ik wil’ stemming zijn, te zeggen;

“Ik stuur jullie naar Afrika!” of “Als je in Afrika was opgegroeid gedroegen jullie je niet zo verwend!” …en ga zo maar door!

Maar onlangs had ik zelf zo’n ‘ik wil..’ bui.

De drie jongsten leg ik die middag op bed en de oudste moet naar school.

Ik heb dus tijd voor mezelf, zomaar een paar uurtje midden op de dag…voor mezelf!!… en die gedachte alleen al verheugd me.

Al snel blijkt dat onze jongste spruit van vier maanden het er niet mee eens is. Ze krijst alles aan elkaar. Dit zijn we helemaal niet van haar gewend. Ik leg haar wel -tig keer aan om haar te sussen, maar het helpt niet. Dan maar weer terug in bed.
De andere twee kunnen er natuurlijk niet van in slaap komen, maar iedereen móet blijven liggen want dít is mijn moment.

Het zonnetje schijnt en ik zit heerlijk gesetteld. Zonnebril op, goed boek in de hand en een kopje thee binnen handbereik. Deze kostbare uurtjes laat ik mij niet afpakken…

Maar het gaat maar door en wat ik ook probeer ik kan niet relaxen.

Ik lees geen letter, kan geen slok door m’n keel krijgen en die zon kan me inmiddels ook gestolen worden. Waarom juist op dit kostbare moment?

Na een uur onrustig het gekrijs te hebben aangehoord besluit ik haar eruit te halen.

Huh? Heeft ze nu toch honger? Ik heb haar toch best vaak gevoed dit afgelopen uur.

Ineens krijg ik een helder moment, ik heb best een drukke ochtend gehad en mijn voeding kan nog wel eens zijn terug gelopen… Ze heeft vast nog enorme trek!

Nog steeds gefrustreerd over mijn ontnomen ‘me-time’ geef ik haar flesvoeding.

Ze drinkt gretig het flesje leeg.

En dan opeens besef ik me dat de moeders in Afrika dit hun baby niet kunnen aanbieden als ze een drukke ochtend hebben gehad. Zij lopen kilometers met jerrycans op hun hoofd voor vers water… Of werken keihard in de hitte gewoonweg omdat er geen geld is. Hoe wanhopig moeten zij zich voelen? En wie van hun denkt dan nog aan ‘me-time’?

En terwijl onze dochter met een volle maag tevreden in slaap valt, brengen deze uren alles weer in perspectief. Ik besef me, mijn kinderen hoeven niet gewezen te worden op Afrika maar ik! Dus wie vertoond er nu verwend gedrag?

DOOR PRISCILLA DOCTER

Deel deze column via :

Aanbevolen artikelen

Wat een heerlijke zomerse dagen hebben we de laatste tijd (juni). En hopelijk nog een heel aantal in het vooruitzicht! Elk jaar bedenk ik dat ik toch echt weer een nieuwe bikini nodig heb. Kennen jullie dat? Nou schommelt m’n gewicht gezellig elk jaar.
Ze waren ziek. Alle 3. Gelijk in thuis-blijf-week nummer 1. De oudste begon met hoesten. Echt een nare hoest. Koortsvlagen erbij. De tweede begon 2 dagen later. Nou, ja ik had sterke vermoedens van koorts. Hoog rode wangen. Hitte dat uit haar lijfje sloeg.
Vandaag is onze baby vijf weken oud! De vierde in de rij, wat leuk en gezellig, maar wat is de eerste week toch hectisch. Vooral voor een vader.
Waar ik ‘prinses-heerlijk’ op het kraambed zit te genieten, rent mijn man de benen uit zijn lijf.