De columns

COLUMN

Ik persoonlijk vind het een behoorlijke toestand. Opvoeden. Verschillende kinderen, verschillende leeftijden en verschillende achtergronden. 

Er wordt niet gescholden. We hebben respect voor elkaar en na het eten je bord in de vaatwasser zetten. Duidelijke opvoedregels die te allen tijde gelden. En wat ook in iedereen zijn hersenpan ingeprent is. Mocht er soms toch gescholden worden dan zijn er veel kinderstemmetjes die het ontspoorde scheldende kind uit het gezin terechtwijzen. 

Maar er zijn ook van die wazige opvoedregels. Bijvoorbeeld je spullen achter je aan opruimen. Soms heb ik echt geen zin om het betreffende (vaak er helemaal doorheen zittende) kind erbij de halen en de strijd aan te gaan. Dan doe ik het zelf wel even. 

Zag je vroeger alleen de opvoeding van je buren, waar het gras uiteraard altijd groener leek, zie je nu op social media de opvoedstrategie van half Nederland. Allemaal welopgevoede kinderen die altijd netjes hun spullen achter zich aan opruimen. 

De ene opvoedcoach (ik ben er zelf ook één) na de andere verschijnt om je te vertellen hoe je het aan moet pakken en hoe het nog beter kan. Vooral dat laatste weerklinkt dan na. Het moet en het kan beter. Altijd.

We hebben een vriend van Nicky bij ons te logeren. Een gezellig joch van een jaar of 18. Hij staat op van tafel na het eten en wast keurig zijn bordje af. “Wat ben jij netjes opgevoed.” Complimenteer ik hem. “Dat doe ik alleen hier hoor, thuis gaat het heel anders.” 

Misschien gaat het daar wel om in de opvoeding. Het grotere geheel. Mijn dochter die voor een zwerver wat broodjes koopt. Mijn zoon die altijd klaar staat om te helpen. Mijn ander zoon die altijd vreugde brengt. 

Lieve moeders over dat opvoeden, misschien zie je er zelf niet altijd veel van terug. En natuurlijk kan het altijd beter. Maar ik denk dat we het best goed doen met zijn allen. De mensen om ons heen hebben er in ieder geval profijt van. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

De lekkerste recepten van
Koken met Esther

COLUMN

Het is zondag, onze kerkdienst is net afgelopen en samen met mijn man drink ik nog even een kopje koffie in het aangrenzende gebouw van onze kerk, voor ons speelt onze jongste met het Syndroom van Down onbezorgd met een paar leeftijdsgenootjes wanneer een van de dames uit onze kerk naast mij komt staan. “Zo, wat wordt hij groot zeg”, doelend op ons mannetje, “knap kereltje hoor”. Nog voor ik goed en wel “dankjewel” heb kunnen zeggen praat ze verder “jaah, kinderen met een afwijking zoals hij” knikkend naar mijn zoontje …. en ze praat verder. Ik ben al afgehaakt bij het woord “afwijking”. Ik hoor nog een paar keer het woord “afwijking” voorbij komen en ik mompel af en toe een sociaal gewenst “mmm” en “ja” terwijl mijn man subtiel de dame onderbreekt en aan mij vraagt of we naar huis zullen gaan. De dame in kwestie is ondertussen al met iemand anders in gesprek, zich nergens van bewust. 

 

Onderweg naar huis met een vrolijk keuvelend mannetje op de achterbank denk ik nog even na over het gesprek. “Afwijking”, wat is dat nu eigenlijk? Het woordenboek zegt; “anders dan de norm” maar wat maakt dat mijn zoontje anders is dan de norm? Zijn amandelvormige oogjes, zijn slipperteentjes of is het de doorgetrokken streep op zijn linkerhandje? En wie bepaalt die norm eigenlijk? De mensheid? En ik besef me dat mijn identiteit en ook die van mijn zoontje ligt in onze Maker.  

Hoe kostbaar zijn mij Zijn gedachten over ons, Hij die ons ontzagwekkend wonderlijk gemaakt heeft, Hij die zegt “het is zeer goed”, ja mijn zoontje is goed, zeer goed zelfs, niets afwijkends aan, hij is precies zoals God hem heeft bedoeld. Punt. En de dame in de kerk? Ik bid dat God haar de schoonheid van Zijn schepping laat zien juist in dat wat anders is dan de norm die door mensen is bepaald.

Door Sientje Kock

Ook leuk om te lezen

De lekkerste recepten van
Koken met Esther

COLUMN

Ken je dat gevoel dat je s’ morgens naar buiten loopt. Het heeft net gesneeuwd en je bent de eerste die je voetsporen in de verse sneeuw mag achterlaten. Of dat je in je splinternieuwe agenda je eerste afspraak zet.


Ik heb dat met mooie notitieboekjes die ik krijg ik vind dat bijna zonde om erin te beginnen. Om de eerste woorden op het verse papier te zetten. Of de eerste keer je nieuwe schoenen aan ook zoiets.


En nu staat er een heel nieuw jaar voor de deur. Een onbeschreven jaar voor ons als mens een beschreven jaar voor Degene die alles overziet.


Als ik terugkijk naar het afgelopen jaar had ik de situaties en gebeurtenissen echt niet kunnen voorspellen die gebeurd zijn en op mijn pad zijn gekomen. Baby’s bij ouders die zijn geboren, kinderen met leuke situaties en moeilijke situaties. We hebben mensen in ons gezin mogen verwelkomen maar ook afscheid moeten nemen. Maar toch was ik erop voorbereid. Toch voelde ik me op het moment dat de dingen gebeurden me er klaar voor. En waar ik er niet klaar voor was voelde ik me gedragen.


Het is zo fijn om aan de hand te wandelen van Hem die alles overziet en die overal op voorbereid is. Vol vertrouwen ga ik dit nieuwe jaar in. Niet dat alles rozengeur en maneschijn zal zijn. Maar hoe het ook zij Hij is erbij.

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

De lekkerste recepten van
Koken met Esther

COLUMN

Ruim twee jaar geleden had ik nog veel tijd voor ‘mezelf’, omdat onze andere drie na de welbekende tropenjaren plots allemaal op school zaten… toen waren er nog meer lege uurtjes die ik mocht vullen met dat wat ik het liefst doe (spelen met woorden ;))
 
En toch was daar een steeds groter groeiend: onvervuld verlangen. Zongen er ‘namen’ door mijn hoofd waar mijn hart plotsklaps verliefd op werd.
Het was Vaders fluistering om ons voor te bereiden. Ik had niet meer gedacht dat er nog een kleintje zou komen namelijk.
Na onze derde dochter ging ik door iets wat veel te veel leek op een postnatale depressie. Tussen de paniek en ontelbare huilbuien door beloofde ik mijn beste vriend en wederhelft: zo wil ik me nooit meer voelen! Het is goed zo! (En we waren het samen eens :))
 
Maar God wist dat het nog ‘beter’ kon.
 
Met de komst van onze Shiyrah Melody
(het allermooiste liedje) veranderde ons leven weer compleet. En waar de babytijd genieten maar ook heftig was (misschien deel ik daar later nog eens over)
merk ik dat deze lieve peuter, mij op alle vlakken laat vertragen.
 
Ik kan niet meer zoveel doen als eerst.
Het ontbreekt me regelmatig aan energie om nog iets op te pakken naast gewoon het zorgen.. en het ‘zijn’
Waar ik het vele thuis zitten bij onze eerste soms overweldigend en frustrerend vond
vind ik het bij de komst van ons vierde meisje een geschenk.
 
In deze drukke wereld, vol haast en stress
voel ik bewust het kleine warme handje in de mijne. Leer ik weer te kijken door de ogen van een kind wat nog zoveel nieuws ontdekt.
Doe ik een stap langzamer.
Geniet ik van het geluid van haar laarsjes op de stoep. Luister ik naar haar zoete gekeuvel. Ik geniet, wandel een blokje extra, vertraag nog een beetje meer…
 
En denk: ‘het is zeer goed’

Door Cindy van Ooijen

Ook leuk om te lezen

De lekkerste recepten van
Koken met Esther

COLUMN

Ik spreek ze steeds vaker. Moeders die op zijn, onzeker zijn, vinden dat anderen het beter doen. Ze zijn teleurgesteld in hun kunnen in hun moeder zijn. Ik kom ze tegen bij de zwemles of gewoon op straat deze onzekere, opgebrande moeders lopen gewoon los in het wild. 

Het is raar want eigenlijk doen de moeders het best goed. Niet perfect maar goed. Het probleem is dat ze zichzelf vergelijken met andere moeders. Kan de ene moeder elke dag een verse maaltijd op tafel zetten en lukt jou dat niet altijd, dan geeft je dat een slecht gevoel. Diezelfde moeder kan jou weer bewonderen omdat je de hele middag met je kind in een speeltuin hebt gezeten. 

We zijn zo druk met vergelijken dat we alleen maar onze tekortkomingen zien. En onze kwaliteiten uit het oog verliezen. En dat maakt je moe, uitgeblust en opgebrand. Want niets is zo vermoeiend dan willen zijn wat je (nog) niet bent. 

Lieve moeder, lieve vrouw, je hebt ze je kwaliteiten. Je bent goed. Perfect gemaakt door je schepper met prachtige talenten. Precies goed genoeg. Je bent gemaakt als moeder van je kinderen. Nog niet volmaakt dat is juist goed. Omarm dat, waardeer dat. Het niet perfect zijn is juist perfect. 

Ken je gaven  en talenten. Ken je sterke kanten en geef de rest aan Hem. Daarvoor is Hij juist voor jou gestorven. Voor dat stukje wat nog niet lukt. Voor dat stukje wat niet perfect is. 

We leven in een maatschappij waarin alles perfect moet zijn. Misschien niet eens moet zijn maar perfect moet lijken. 

Je huis hoeft niet altijd netjes te zijn maar mag een thuis zijn. Je kinderen hoeven niet altijd te luisteren, maar mogen kind zijn. En jij lieve perfect door Hem geschapen moeder mag gewoon moeder zijn. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

De lekkerste recepten van
Koken met Esther

COLUMN

Woorden. Ik blijf het iets bijzonders vinden de taal. We kunnen van alles zeggen. We kunnen met woorden stichten en kapot maken. God heeft het zo bedacht dat onze woorden kracht hebben. 

Ze zit bij mij aan de keukentafel. Een moeder van twee jongens. De oudste is net vijf. Ze maakt zich zorgen. Dat zie ik al aan haar voordat ze wat zegt. Als ze haar verhaal begint, wordt het me duidelijk. 

“Gisteravond kwamen de ouders van Stijn bij ons op bezoek. Ze wilden het hebben over Mats onze oudste. Mats heeft “rot kind” gezegd tegen een gezamenlijk vriendje van hen. De ouders van Stijn vinden dat echt niet kunnen. Het schijnt dat Mats wel vaker rare woorden zegt.” 

Wanneer ze drie jaar zijn is poep en plas zeggen nog schattig, grappig en oké, soms ook irritant. Maar hoe ouder ze worden hoe groter hun woordenschat is. Als moeder kan ik niet anders doen dan ze hier in huis leren wat wel en niet kan. En dan hoop ik ontzettend dat ze dat meenemen zodra ze hierover de drempel naar buiten stappen. 

Woorden hebben kracht. Dat is iets wat ik ze hier allemaal leer. Zeg maar eens iets aardigs over een ander en kijk eens hoe hij reageert. Ze tegen dezelfde persoon iets lelijks en je ziet een hele andere uitwerking. 

Ze zijn met zijn allen in het zwembad aan het spelen. “Stom kind!” hoor ik Faya zeggen. Ik loop er heen en zeg dat we dat echt niet tegen elkaar zeggen. Je mag iets niet leuk vinden wat een ander doet. Dan zeg je dat. Schelden doen we niet. 

Ik loop weer naar binnen. Het is al de zoveelste ruzie van vandaag in dat zwembad. Ik zucht en zeg: “ik ben er helemaal klaar mee!” Nicky komt de kamer in lopen en zegt:”woorden hebben kracht hè mam!” 

‘Je tong heeft de macht over leven en dood. Als je je mond zijn gang laat gaan, zul je daarvan de gevolgen dragen.’

‭‭Spreuken‬ ‭18‬:‭21‬ ‭BB‬‬

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

De lekkerste recepten van
Koken met Esther

COLUMN

Onze kleuter is een echte zanger. Hij zingt de hele dag. Zelfs tijdens het eten blijft hij neuriën.
Zijn repertoire bestaat voornamelijk uit christelijke (kinder)liedjes.

Gisteren zong onze lijster zo zijn eigen lied. Het lied begon wel heel bekend. Lees je Bijbel, bid elke dag. Maar dat veranderde bij het tweede couplet. Eat your Bble, pay every day, klonk het in heel keurig kleuter-Engels.

Ik moest er zo hard om lachen. Hij zong het uit volle borst en vol overtuiging.
En toen dacht ik ineens; die tekst klopt eigenlijk nog ook.
Je dagelijks voeden met het Woord van God. Dat is toch zo belangrijk en nodig in ons leven!
Jezus zei het zelf ook al zo. Ik ben het Brood des levens. En Hij werd geboren in Bethlehem. Broodhuis. Dat is geen toeval natuurlijk.

Voor het aardse brood klopt het tweede gedeelte in het zinnetje ook. Pay everyday. Met de huidige prijzen sta je weleens te zuchten in de winkel. Het geld vliegt bijna letterlijk je knip uit. En je hebt er geen grip op. Je moet nou eenmaal eten om in leven te blijven.

Gelukkig is het voedsel voor het eeuwige leven gratis. En ook hiervan moet je dagelijks ‘eten’ om je geest levendig en krachtig te houden. Het is echt geweldig om de Bijbel te lezen. Sinds mijn man en ik het Bijbelrooster op instagram volgen zijn we al zo rijk gevoed door de Woorden van God. Enorm dankbaar daarvoor!

En terwijl mijn kleuter op operahoogte door jubelt, maak ik het lied samen met hem af. Glorie halleluja, lees je bijbel bid elke dag dat je groeien mag!

Door Marijke Ras

Ook leuk om te lezen

De lekkerste recepten van
Koken met Esther

COLUMN

Ik heb heel even getwijfeld in de winkel. Maar toch besloten om hem mee te nemen. Hij zat heerlijk, dat gaf de doorslag. Blij met mijn aankoop loop ik naar buiten niet wetende wat deze broek allemaal teweeg zou gaan brengen. 

Een bloemetjes broek, ik heb er één. Doorgaans ga ik vrij rustig en onopvallend gekleed, maar met deze broek komt daar resoluut een einde aan. En dat valt op en daar vinden mensen wat van. En als mensen wat vinden moeten ze dat vaak ook even uitten.

De volgende dag test ik mijn broek eerst in ons gezin. Een veilige plek om respectvol je mening te ventileren. Mijn broek heeft verschillende reacties. Van “Mwah” tot “superleuk mam!” Nicky vind het nodig om zijn mening kracht bij te zetten en te melden dat als ik mijn bloemetjes broek aan heb hij niet meer met mij praat. Even overweeg ik om er nog drie te kopen. 

Vervolgens besluit ik de bloemetjes buiten te gaan zetten. Ik kom nu in de beschaafde wereld waar beschaafde mensen hun mening geven over mijn broek. Apart zegt de één, origineel zegt de ander. 

Ik bedenk me wat deze broek teweeg brengt. Mensen geven me ongevraagd een mening over mijn broek. Omdat hij net wat anders is dan gemiddeld. Als we anders zijn vallen we op en krijgen we zowel positief als negatief commentaar. Dit is niet wat je meemaakt in je veilige jeans of je zwarte pantalon. 

Even twijfel ik erover om hem niet meer aan te doen. Me aan te passen aan de mening van de negatieve reacties. Maar net als mijn bloemetjes broek ben ik graag uniek, apart en anders. Zoals ik bedoeld ben door mijn Maker. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

De lekkerste recepten van
Koken met Esther

COLUMN

“Als ik naar de hemel ga dan krijg ik vleugels en dan vlieg ik zo naar boven. Toch mam?” Faya kijkt me vragend aan. Ik denk even na voor een passend antwoord. Wat brengen die kinderen me soms in een lastig parket met hun vragen. 

Na mijn uitleg -je aardse lichaam blijft hier en je krijgt een hemels lichaam- is het een poosje stil. “Ik ga vragen of ik wel mijn ogen mee mag nemen, want anders kan ik helemaal niets zien dan ben ik blind.” “Lieve Faya in de hemel heb je je aardse ogen niet nodig.” 

Ik wandel naar het winkelcentrum en kijk om me heen. Wat zijn er veel mensen gehaast en geïrriteerd. Ook in de supermarkt zijn mensen kortaf en gesloten. Ik probeer wat mensen te groeten, maar ik krijg weinig tot geen reactie. Dan niet, denk ik toch iets gekwetst. 

Op de terug weg schiet het gesprekje met Faya me te binnen. Over die hemelse ogen. Ik bedenk me dat ik nu al met hemelse ogen naar de wereld om me heen kan kijken. Dat ik niet langer zie wat ik zie, bijvoorbeeld de gehaaste en chagrijnige mensen, maar dat ik mag zien wat Hij ziet. Hij ziet hoe mooi mensen van binnen zijn. Hij ziet het hemelse plan op iemand zijn leven. 

Ik let niet goed op en stoot mijn voet aan een losse stoeptegel. Oké dat lichaam is nog niet hemels, daar zal ik toch echt nog even mee moeten wachten. Maar mijn ogen dat is een ander verhaal. Vader, open mijn hemelse ogen. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

De lekkerste recepten van
Koken met Esther

COLUMN

‘Als je nu eens even opschiet en je kleren aandoet.’ Ik ben al de hele ochtend de kinderen aan het aanjagen. Ze staan allemaal in de laagste versnelling. ‘No pressure.’ Hoor ik Faya zeggen. Ze ervaart het aanjagen als opjagen.

Als ze allemaal op school zitten schiet het zinnetje van Faya me weer in mijn gedachten. -No pressure- geen druk. Hoe vaak leg ik mijzelf en mijn omgeving druk op. Het moet snel, vlot en beter. En hoe vaak legt mijn omgeving mij druk op het moet snel, vlot en beter. 

In de rust. In Zijn rust. Het is in onze prestatiegerichte, gejaagde maatschappij bijna niet te vinden. Misschien dat het dan des te meer nodig is om het in jezelf te ervaren in je gezin. 

Zijn rust is er altijd. Altijd beschikbaar,het is aan ons om ervoor te kiezen. Want dat dat bewust kiezen moet is me wel duidelijk. Als je niet bewust kiest zit je zo onder de pressure van je werk, je huishouden, je – to do list – of van de maatschappij.

Het is twee uur ik pik de kinderen weer op van school. Er komen wat kinderen mee om te spelen. Er is rust in huis ondanks de hoeveelheid kinderen. Een moeder belt dat ze wat later komt. Eigenlijk zit ik op tijd en moet ik aan het eten beginnen. Het zinnetje van Faya schiet door mijn hoofd – no pressure -. 

Het valt me op dat het zo snel weg is die rust. Het is hard werken om in de rust te blijven. Maar, no pressure! 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

De lekkerste recepten van
Koken met Esther