De columns

COLUMN

Ik heb heel even getwijfeld in de winkel. Maar toch besloten om hem mee te nemen. Hij zat heerlijk, dat gaf de doorslag. Blij met mijn aankoop loop ik naar buiten niet wetende wat deze broek allemaal teweeg zou gaan brengen. 

Een bloemetjes broek, ik heb er één. Doorgaans ga ik vrij rustig en onopvallend gekleed, maar met deze broek komt daar resoluut een einde aan. En dat valt op en daar vinden mensen wat van. En als mensen wat vinden moeten ze dat vaak ook even uitten.

De volgende dag test ik mijn broek eerst in ons gezin. Een veilige plek om respectvol je mening te ventileren. Mijn broek heeft verschillende reacties. Van “Mwah” tot “superleuk mam!” Nicky vind het nodig om zijn mening kracht bij te zetten en te melden dat als ik mijn bloemetjes broek aan heb hij niet meer met mij praat. Even overweeg ik om er nog drie te kopen. 

Vervolgens besluit ik de bloemetjes buiten te gaan zetten. Ik kom nu in de beschaafde wereld waar beschaafde mensen hun mening geven over mijn broek. Apart zegt de één, origineel zegt de ander. 

Ik bedenk me wat deze broek teweeg brengt. Mensen geven me ongevraagd een mening over mijn broek. Omdat hij net wat anders is dan gemiddeld. Als we anders zijn vallen we op en krijgen we zowel positief als negatief commentaar. Dit is niet wat je meemaakt in je veilige jeans of je zwarte pantalon. 

Even twijfel ik erover om hem niet meer aan te doen. Me aan te passen aan de mening van de negatieve reacties. Maar net als mijn bloemetjes broek ben ik graag uniek, apart en anders. Zoals ik bedoeld ben door mijn Maker. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

De lekkerste recepten van
Koken met Esther

COLUMN

“Als ik naar de hemel ga dan krijg ik vleugels en dan vlieg ik zo naar boven. Toch mam?” Faya kijkt me vragend aan. Ik denk even na voor een passend antwoord. Wat brengen die kinderen me soms in een lastig parket met hun vragen. 

Na mijn uitleg -je aardse lichaam blijft hier en je krijgt een hemels lichaam- is het een poosje stil. “Ik ga vragen of ik wel mijn ogen mee mag nemen, want anders kan ik helemaal niets zien dan ben ik blind.” “Lieve Faya in de hemel heb je je aardse ogen niet nodig.” 

Ik wandel naar het winkelcentrum en kijk om me heen. Wat zijn er veel mensen gehaast en geïrriteerd. Ook in de supermarkt zijn mensen kortaf en gesloten. Ik probeer wat mensen te groeten, maar ik krijg weinig tot geen reactie. Dan niet, denk ik toch iets gekwetst. 

Op de terug weg schiet het gesprekje met Faya me te binnen. Over die hemelse ogen. Ik bedenk me dat ik nu al met hemelse ogen naar de wereld om me heen kan kijken. Dat ik niet langer zie wat ik zie, bijvoorbeeld de gehaaste en chagrijnige mensen, maar dat ik mag zien wat Hij ziet. Hij ziet hoe mooi mensen van binnen zijn. Hij ziet het hemelse plan op iemand zijn leven. 

Ik let niet goed op en stoot mijn voet aan een losse stoeptegel. Oké dat lichaam is nog niet hemels, daar zal ik toch echt nog even mee moeten wachten. Maar mijn ogen dat is een ander verhaal. Vader, open mijn hemelse ogen. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

De lekkerste recepten van
Koken met Esther

COLUMN

‘Als je nu eens even opschiet en je kleren aandoet.’ Ik ben al de hele ochtend de kinderen aan het aanjagen. Ze staan allemaal in de laagste versnelling. ‘No pressure.’ Hoor ik Faya zeggen. Ze ervaart het aanjagen als opjagen.

Als ze allemaal op school zitten schiet het zinnetje van Faya me weer in mijn gedachten. -No pressure- geen druk. Hoe vaak leg ik mijzelf en mijn omgeving druk op. Het moet snel, vlot en beter. En hoe vaak legt mijn omgeving mij druk op het moet snel, vlot en beter. 

In de rust. In Zijn rust. Het is in onze prestatiegerichte, gejaagde maatschappij bijna niet te vinden. Misschien dat het dan des te meer nodig is om het in jezelf te ervaren in je gezin. 

Zijn rust is er altijd. Altijd beschikbaar,het is aan ons om ervoor te kiezen. Want dat dat bewust kiezen moet is me wel duidelijk. Als je niet bewust kiest zit je zo onder de pressure van je werk, je huishouden, je – to do list – of van de maatschappij.

Het is twee uur ik pik de kinderen weer op van school. Er komen wat kinderen mee om te spelen. Er is rust in huis ondanks de hoeveelheid kinderen. Een moeder belt dat ze wat later komt. Eigenlijk zit ik op tijd en moet ik aan het eten beginnen. Het zinnetje van Faya schiet door mijn hoofd – no pressure -. 

Het valt me op dat het zo snel weg is die rust. Het is hard werken om in de rust te blijven. Maar, no pressure! 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

De lekkerste recepten van
Koken met Esther

COLUMN

Sta je er eigenlijk wel eens bij stil dat heel veel voedingsmiddelen die we consumeren verdund, vermengd of bewerkt zijn? Je moet vaak eerst iets met een product doen om het eetbaar te maken. Klein voorbeeld: Ik ben gek op koffie. Dat eerste kopje in de ochtend vind ik echt heerlijk! Ik heb een koffiemachine die de bonen eerst fijnmaalt en er dan heet water overheen laat lopen. Die koffiebonen zien er prachtig uit en ruiken heerlijk, maar toch moet er eerst iets mee gebeuren om er een heerlijke dampende kop koffie van te maken. Aan een pure koffieboon heb ik dus niet zo veel.

Terwijl ik hierover nadacht, kwam er een vraag in me op. Wat is er nu eigenlijk van zichzelf wel heel puur? Onze voedingsmiddelen worden bespoten of gemanipuleerd. Fruit wordt een jaar lang in zuurstofarme koelingen opgeslagen. Of het komt uit een ver land en is bewerkt om het langer houdbaar te maken. Dus dat is niet zo puur… Wat dan wel?

Nieuw leven, dacht ik ineens! Ik mocht vijf keer moeder worden. Vijf keer kreeg ik zo’n ieniemienie mooi mensje in mijn armen. En als je daarnaar kijkt dan zie je echt pure perfectie! Wat is nieuw leven mooi en bijzonder. Het bewijs van een perfecte Creator. 

Toch blijven ze niet zo perfect als we zouden willen. Ze groeien op, krijgen weleens ruzie, gaan verkeerde dingen doen en hebben continu aansturing en opvoeding nodig. En als vader of moeder mag je deze taak uitvoeren. Soms met een diepe zucht. Soms met een hoop gemopper. Soms zwaar teleurgesteld. Soms bijna wanhopig. Maar het meest van de tijd toch wel met een enorme bak aan liefde. Ja toch? Liefde is de sleutel in alles wat we doen. Of je nu één, twee, vijf of zeven kinderen op mag voeden, je hebt voor ieder kind afzonderlijk dezelfde liefde nodig om ze met geduld groot te kunnen brengen. Welke liefde ik bedoel? Pure onvoorwaardelijke liefde. Deze liefde is onbewerkt en toch gelijk klaar voor gebruik. En ze smaakt absoluut naar meer.  

Heb je niet genoeg van die liefde, of loop je vast in de opvoeding van je kinderen? Klop dan aan bij Hem die weet wat je nodig hebt. Hij die zelf zo ontzettend veel geduld met jou heeft en overstroomt van liefde. Stop met (te) hard je best doen om iets perfect voor elkaar te krijgen. Durf los te laten. Neem de volgende belofte vandaag als bemoediging mee bij alles wat je doet.

 ‘Schep vreugde in de HEERE, dan zal Hij je geven wat je hart verlangt.’ Psalm 37:4 (HSV)

Ook leuk om te lezen

De lekkerste recepten van
Koken met Esther

COLUMN

De bel gaat er staat een man voor de deur. Ik zie dat hij wat gespannen is en glimlach vriendelijk naar hem. Mijn glimlach lijkt hem niets te doen en hij begint aan zijn verhaal.

“Mevrouw u mag uw jas aan trekken en uw huis verlaten, verderop in het huizenblok is er een gaslek.” Ik verwacht dat het een grap is of een inbreker en ik check even of hij het serieus meent. “Mevrouw als u even naar buiten kijkt, ziet u al uw buren staan. Dus nee dit is geen grap. Jas aan en naar buiten komen.” 

Schakelen is niet mijn allerbeste kant en een bazige meneer al helemaal niet. Ik zeg tegen de meneer dat ik nog even wat kinderen van boven haal en dat ik er dan aan kom. Met twee kinderen en de hond in mijn kielzog lopen we naar buiten. Met een “dit kan nog wel even duren mevrouw.”gaan we op weg naar mijn ouders. 

Eenmaal daar aangekomen begint het een beetje door te dringen. Het zal vast niet zo zijn dat ons hele huis explodeert maar toch. Geen papieren, geen rijbewijs, helemaal niets materieels. Even later bel ik Collin, een erg praktisch ingestelde man. Niets praktisch meegenomen alleen al het levende zeg ik tegen hem. Ik opper nog even dat ik wel de achterdeur op slot had gedraaid. Best praktisch toch? 

Maar dat is wel echt waar het om gaat in mijn leven. Wat ik echt belangrijk vind. De mensen om me heen. Het er zijn, het investeren in levens. Aan de hand daarvan maak ik keuzes. Keuzes die misschien in de ogen van de wereld raar, onverstandig en niet praktisch zijn. Maar toch maak ik ze omdat ik het belangrijk vind. God ziet ook om naar al het levende. Hij waarschuwt zelfs voor de macht van geld en bezit. 

Het gaslek verhaal liep met een sisser af, we mochten al snel ons huis weer in. Wanneer ik Demi uit school haal, vertel ik haar het gaslek verhaal. Het besef van ontploffingsgevaar dringt al snel tot haar door. “Maar mam, dan had ik een ontplofte hamster gehad!”

Oké, ik heb oog gehad voor bijna al het levende! 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

De lekkerste recepten van
Koken met Esther

COLUMN

Deze is cool mam! Gave kleur, en lekker veel vakken er in, die wil ik!

Onze oudste knul gaat voor het eerst naar het VO. Er veranderd veel en er zijn dingen aan vervanging toe.

Zo ook de rugtas. 

Tja, waar moet je nou precies op letten wanneer je zo’n kinddrager gaat kopen? Want de tas lijkt de brugpieper altijd te dragen in plaats van andersom. Vind ik dan.

We zijn er eigenlijk best snel uit. Hij moet functioneel zijn. Praktisch. En vooral GROOT. En, ook niet onbelangrijk: stoer! 

Goed, we doen de digitale surfplank onder onze voeten en gaan het wereldwijde web op. De zoektocht is begonnen.

Tussen alle leuke en grappige soorten, knallende kleuren en vreemde vormen die er zijn zie ik de rugtassen die niet slijten, niet te vervangen of in te ruilen zijn niet staan.

En toch zijn ze er. Duizend procent zeker. Ze zijn zelfs al gevuld met een flinke ballast. En ze zijn gratis. Gratis? Daar moet je als echte Nederlander als de kippen bij zijn natuurlijk! Of toch niet?

Onze middelste zoon van 8,5 jaar heeft zo’n gratis tas. Ik zeg het maar gelijk, hij is niet mooi. De inhoud is maar moeilijk te ontwarren en er komt steeds meer gewichtige inhoud bij. Het is een heel onhandig ding. Zonder handvaten. Zo ligt hij het ene mopment in mijn gekruiste armen voor op mijn buik, zo sleep ik hem achter me aan en zo ligt hij ineens op mijn schouders en bezorgd hij me nog net geen hernia. Ja, soms ben ik heel moe van het dragen van mijn zoon zijn rugtas. Want ja, hij heeft hem, maar ik draag hem. 

Zijn tas heeft een naam. Het heet TuBB2b. De naam van een gen die zich extra heeft gemuteerd en de hele boel tijdens de eerste belangrijke weken van zijn ontwikkeling in mijn buik in de war gooide. Zijn hersenen werden niet goed aangelegd, sommige delen kwamen niet ‘af’ en sommige delen functioneren anders dan waar ze oorspronkelijk voor bedoeld zijn. 

Toen hij geboren werd zagen we niks aan hem. Een gezonde knul. Dronk goed en groeide ook prima. Maar na een aantal maanden zagen we dat hij achter bleef in ontwikkeling en kwamen we op den duur met hem in de medische molen terecht. 

Ik weet nog goed dat ik naar de kinderarts ging voor de uitslag van de MRI-scan. Twee dagen voor kerst. ‘Ach joh, hij is gewoon wat langzamer dan de rest’, zei ik steeds tegen mezelf…. Paar therapieën ofzo en dan is hij er wel overheen. Maar de MRI zei iets anders. De kinderarts keek heel bedrukt. ‘Hij is gehandicapt’, zei ze. Stom woord, gehandicapt. Ik noem hem liever extra gezegend. Want hij heeft maar mooi een gen meer dan mij. Lucky boy! Mijn man en ik noemen het zijn vrolijkheids-gen. Want hij straalt altijd. 

In zijn ogen is iedereen ook van gelijke waarde. Dat vind ik zo mooi aan hem. Hij ziet geen rijk of arm mens voor zich staan. Geen hoogbegaafd of zwakbegaafd iemand. Geen dunne of dikke meneer of mevrouw. Hij ziet iemands karakter, Wat iemand uitstraalt. En daar speelt hij dan op in. Doe jij boos tegen hem, dan ziet hij jou als mevrouw Boos. Ben jij vriendelijk, geduldig, straal jij rust uit, dan krijg jij dat terug van hem. 

Is het zo ook niet met onze Vader in de hemel? Wat ziet Hij als hij naar ons kijkt? Wat straal ik uit? Wat straal jij uit? Kan men aan jou zien dat je christen bent? Niet christelijk, maar Christen. Het verschil ken je wel toch? Weerspiegel jij Jezus? 

Weerspiegel ik Hem als ik zou klagen over de rugzak van onze zoon? Nee, want wij kregen hem niet voor niks. Gods plan en doel is veel hoger dan wij ons voor kunnen stellen. Hij plaatste dit kind bij mij om me te leren wat geduld is. Onze knul kan niet snel lopen of zijn kleren, spalken en schoenen zelfstandig aantrekken. Ik moest losgemaakt worden van mijn klok. Van de tijdsdruk waar ik in leefde. Ik was altijd gehaast, moest zo veel en liep zo vaak te stressen. Door de handicaps van mijn zoon bemerkte ik dat ik ook ergens een rem scheen te hebben en die leerde ik te gebruiken. 

Mopper ik dan nooit meer? Ja natuurlijk wel. Als ik weer -tig mailtjes en belletjes moet tikken of plegen om één simpel ding te regelen, ja dan brom ik en baal ik van die stomme rugtas. Maar God maakte mijn schouders breder en sterker en geeft extra kracht om die rugtas te dragen. Zo goed is onze God dat Hij ons alles geeft wat we nodig hebben. We mogen zorgen voor, maar hoeven niet bezorgd te zijn. 

Boven mijn bed hangt een prachtig wandkleed met Filippenzen 4:6 er op. Wees in geen ding bezorgd, maar laat je verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God.

Zo mogen wij leven. Elke dag. Hij zorgt voor jou, voor mij en voor jouw kind met zijn of haar bagage. Leg je zorgen, waaroms, pijn, verdriet en gemis bij Hem neer. Hij wacht op jou, want Hij wil jou zo graag nog veel meer geven. Hij wil je zuiveren, verfijnen, nog mooier maken. Aan ons de taak om Zijn Geest ruimte te geven om dat werk in ons te kunnen doen. Zullen we daar vanaf vandaag (met een dankbaar hart!) samen mee beginnen?

Geschreven door Marijke Ras

Aanbevolen columns

Koken met Esther

COLUMN

“Geduld is het vermogen om moeilijke omstandigheden met kalmte te verduren.”

Geduld. Een bijzonder iets en ontzettend nodig. Ik denk dat ik gezegend ben met een bovengemiddelde portie aan geduld. Ik merk dat met de jaren het geduld in me groeit. Ik ben een gezegend mens. Want man man man wat heb ik dat geduld nodig. Emmers, tonnen, rivieren en zeeën met geduld gaan er hier dagelijks doorheen. 

Voor mijn gevoel is mijn geduld soms op. Gewoon weg. Verdwenen. Vooral aan het einde van de dag. Als er 100 keer mama is gezegd. Als er nog van alles gedaan moet worden. Als er een kind besluit om niet meer te functioneren in het geheel. Dan is het op, weg, foetsie. 

Zijn geduld is nooit op. Hoe bijzonder. Over bovengemiddeld geduld gesproken. Oneindig is Zijn geduld met mij. En geloof me ik geef bijna dagelijks een reden aan Hem tot geduld verliezen. Ik verlang ernaar dat Zijn geduld groter in mij wordt. Zodat ik het kan uitdelen meer en meer.  

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

Ik hou van de zee. Niet een beetje maar enorm. Ik vind het toch zo prachtig. Het geluid, de grootsheid, de geur. Het zand en het water het oneindige. Soms rustig en soms onstuimig en wild. Ik ben daar altijd zo onder de indruk van mijn God!

Van de zomer waren we in Zeeland lekker aan de zee. Heerlijk vind ik dat met samen alle kinderen en pleegkinderen op het strand. Ik wordt dan overspoeld door een golf van geluk daar op het strand bij de zee. 

Net zoals de zee kan mijn leven van de één op de andere dag veranderen in een onstuimige situatie. Iets wat ik niet zelf in de hand heb maar wat van buitenaf komt. Zoals de storm de zee veranderd in woest water, zo veranderen dingen buiten mij om de situaties in mijn leven. 

Ik krijg een belletje van de voogd. De moeder van ons pleegkindje is dreigend en boos. Ze weet ons adres of we even extra op willen letten en school op de hoogte willen stellen. Ik voel de wind om mij heen aantrekken het stormt. De golven zijn hoog en wild. Ik voel het wat onrustig worden binnen in mij. Wat moet er geregeld worden en welke stappen moet ik zetten. 

Een paar dagen later is de storm weer gaan liggen. Er is niets meer aan de hand. Er is met moeder gepraat en ze is weer rustig. De golfjes rollen weer heerlijk rustig over het strand. En ik? Ik ben weer onder de indruk van mijn God. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

Ze was net geboren, mijn dochter, onze dochter, Zijn dochter. Ik was zo onder de indruk van het geboren worden van een klein meisje. Van dat kleine lijfje op die van mij. Ik kon niet anders dan het leven van dit wonder leggen in de armen van mijn hemelse Vader. 

9 maanden was ze. Ik haalde haar op bij een moeder en kind huis. Ze was getuige geweest van extreem geweld. Er waren al een poosje twijfels of er wel goed voor haar gezorgd werd. Dit incident was de druppel.

Stuk gemaakt was ze. In haar jonge leventje. Knuffelen wilde ze niet, dan strekte ze haar hele lijfje van je weg. Als er een hard geluid klonk dan zag je de angst in haar mooie blauwe oogjes. Ik kon niet anders dan het leven van dit wonder leggen in de armen van mijn Hemelse vader. 

Ook haar naam is geschreven in Zijn handen. Hij begint met heling en genezing. Het is zo mooi om te zien hoe ze opbloeit. Ze knuffelt en is niet snel meer ergens van onder de indruk. Van het bange meisje is weinig meer te zien. 

Een leven gewoon toevertrouwd aan mij. Zo puur of zo gebroken. Ik kan niet anders dan samen met Hem wandelen tijdens de opvoeding van deze mooie kostbare kinderen.

Ik leg de namen van mijn kinderen in Uw handen. U weet al hoe het bouwwerk eruit gaat zien. U heeft een plan met ze. U bouwt, herstelt en restaureert. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

Al een paar dagen koestert ze het zakje met de gekregen koekjes. Faya is er zo ontzettend blij mee. Zo blij dat ze het jammer vind om ze op te eten. En dus gaan de koekjes overal waar Faya gaat.

Als ik haar ‘s avonds naar bed breng en de koekjes onder het kussen vind besluit ik het zakje even op de overloop te leggen. Na iets van protest gaat de fanatieke koekjesbewaker er mee akkoord. Koekjes horen niet in bed vind ik. Ook niet als het de allerbelangrijkste koekjes in je leven zijn.

De volgende morgen bij het ontbijt worden ze meteen gemist de koekjes. Ik besluit haar een beetje tegemoet te komen en de koekjes zelf te pakken. Ik loop naar boven en tref een leeg zakje aan. De koekjes van Faya zijn weg. Gestolen.

Ik ga weer naar beneden met een leeg zakje en vraag me ondertussen af hoe ik deze crisis op ga lossen. Met het lege zakje voor me besluit ik maar voor de confrontatie te gaan. 

“Ik vind hier een leeg zakje. De koekjes zijn weg!” zeg ik verbaasd. Faya’s ogen worden groot en vullen zich met tranen. Finn loopt van tafel af naar de bank. Verstopt zich achter een kussen en huilt dikke tranen. Hij snikt: “dat heb ik gedaan.”

Faya gaat naar hem toe en zegt: “dat waren mijn lievelingskoekjes waarom heb je die opgegeten. Je wist toch dat ze van mij waren?” Finn huilt nog harder en snikt: “sorry”.

Ik sta erbij en ik kijk erna. Verbaasd, verdrietig en trots. Allerlei emoties gaan door me heen. Ik weet echt niet wat ik moet zeggen. Dus ik zeg maar niets.

Even later loopt Faya naar Finn toe. “Sorry dat ik zo boos deed”, zegt ze. Finn kijkt haar aan en zegt: “ik heb ook echt iets heel ergs gedaan en je werd helemaal niet heel erg boos. Ik zal het nooit meer doen”.

Na een knuffel is het weer goed. Voorlopig wordt er even helemaal niets gestolen hier in huis. Op één ding na deze lieverds stelen steeds opnieuw weer mijn hart! 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther