De columns

COLUMN

De bel gaat er staat een man voor de deur. Ik zie dat hij wat gespannen is en glimlach vriendelijk naar hem. Mijn glimlach lijkt hem niets te doen en hij begint aan zijn verhaal.

“Mevrouw u mag uw jas aan trekken en uw huis verlaten, verderop in het huizenblok is er een gaslek.” Ik verwacht dat het een grap is of een inbreker en ik check even of hij het serieus meent. “Mevrouw als u even naar buiten kijkt, ziet u al uw buren staan. Dus nee dit is geen grap. Jas aan en naar buiten komen.” 

Schakelen is niet mijn allerbeste kant en een bazige meneer al helemaal niet. Ik zeg tegen de meneer dat ik nog even wat kinderen van boven haal en dat ik er dan aan kom. Met twee kinderen en de hond in mijn kielzog lopen we naar buiten. Met een “dit kan nog wel even duren mevrouw.”gaan we op weg naar mijn ouders. 

Eenmaal daar aangekomen begint het een beetje door te dringen. Het zal vast niet zo zijn dat ons hele huis explodeert maar toch. Geen papieren, geen rijbewijs, helemaal niets materieels. Even later bel ik Collin, een erg praktisch ingestelde man. Niets praktisch meegenomen alleen al het levende zeg ik tegen hem. Ik opper nog even dat ik wel de achterdeur op slot had gedraaid. Best praktisch toch? 

Maar dat is wel echt waar het om gaat in mijn leven. Wat ik echt belangrijk vind. De mensen om me heen. Het er zijn, het investeren in levens. Aan de hand daarvan maak ik keuzes. Keuzes die misschien in de ogen van de wereld raar, onverstandig en niet praktisch zijn. Maar toch maak ik ze omdat ik het belangrijk vind. God ziet ook om naar al het levende. Hij waarschuwt zelfs voor de macht van geld en bezit. 

Het gaslek verhaal liep met een sisser af, we mochten al snel ons huis weer in. Wanneer ik Demi uit school haal, vertel ik haar het gaslek verhaal. Het besef van ontploffingsgevaar dringt al snel tot haar door. “Maar mam, dan had ik een ontplofte hamster gehad!”

Oké, ik heb oog gehad voor bijna al het levende! 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

De lekkerste recepten van
Koken met Esther

COLUMN

Deze is cool mam! Gave kleur, en lekker veel vakken er in, die wil ik!

Onze oudste knul gaat voor het eerst naar het VO. Er veranderd veel en er zijn dingen aan vervanging toe.

Zo ook de rugtas. 

Tja, waar moet je nou precies op letten wanner je zo’n kinddrager gaat kopen? Want de tas lijkt de brugpieper altijd te dragen in plaats van andersom. Vind ik dan.

We zijn er eigenlijk best snel uit. Hij moet functioneel zijn. Praktisch. En vooral GROOT. En, ook niet onbelangrijk: stoer! 

Goed, we doen de digitale surfplank onder onze voeten en gaan het wereldwijde web op. De zoektocht is begonnen.

Tussen alle leuke en grappige soorten, knallende kleuren en vreemde vormen die er zijn zie ik de rugtassen die niet slijten, niet te vervangen of in te ruilen zijn niet staan.

En toch zijn ze er. Duizend procent zeker. Ze zijn zelfs al gevuld met een flinke ballast. En ze zijn gratis. Gratis? Daar moet je als echte Nederlander als de kippen bij zijn natuurlijk! Of toch niet?

Onze middelste zoon van 8,5 jaar heeft zo’n gratis tas. Ik zeg het maar gelijk, hij is niet mooi. De inhoud is maar moeilijk te ontwarren en er komt steeds meer gewichtige inhoud bij. Het is een heel onhandig ding. Zonder handvaten. Zo ligt hij het ene mopment in mijn gekruiste armen voor op mijn buik, zo sleep ik hem achter me aan en zo ligt hij ineens op mijn schouders en bezorgd hij me nog net geen hernia. Ja, soms ben ik heel moe van het dragen van mijn zoon zijn rugtas. Want ja, hij heeft hem, maar ik draag hem. 

Zijn tas heeft een naam. Het heet TuBB2b. De naam van een gen die zich extra heeft gemuteerd en de hele boel tijdens de eerste belangrijke weken van zijn ontwikkeling in mijn buik in de war gooide. Zijn hersenen werden niet goed aangelegd, sommige delen kwamen niet ‘af’ en sommige delen functioneren anders dan waar ze oorspronkelijk voor bedoeld zijn. 

Toen hij geboren werd zagen we niks aan hem. Een gezonde knul. Dronk goed en groeide ook prima. Maar na een aantal maanden zagen we dat hij achter bleef in ontwikkeling en kwamen we op den duur met hem in de medische molen terecht. 

Ik weet nog goed dat ik naar de kinderarts ging voor de uitslag van de MRI-scan. Twee dagen voor kerst. ‘Ach joh, hij is gewoon wat langzamer dan de rest’, zei ik steeds tegen mezelf…. Paar therapieën ofzo en dan is hij er wel overheen. Maar de MRI zei iets anders. De kinderarts keek heel bedrukt. ‘Hij is gehandicapt’, zei ze. Stom woord, gehandicapt. Ik noem hem liever extra gezegend. Want hij heeft maar mooi een gen meer dan mij. Lucky boy! Mijn man en ik noemen het zijn vrolijkheids-gen. Want hij straalt altijd. 

In zijn ogen is iedereen ook van gelijke waarde. Dat vind ik zo mooi aan hem. Hij ziet geen rijk of arm mens voor zich staan. Geen hoogbegaafd of zwakbegaafd iemand. Geen dunne of dikke meneer of mevrouw. Hij ziet iemands karakter, Wat iemand uitstraalt. En daar speelt hij dan op in. Doe jij boos tegen hem, dan ziet hij jou als mevrouw Boos. Ben jij vriendelijk, geduldig, straal jij rust uit, dan krijg jij dat terug van hem. 

Is het zo ook niet met onze Vader in de hemel? Wat ziet Hij als hij naar ons kijkt? Wat straal ik uit? Wat straal jij uit? Kan men aan jou zien dat je christen bent? Niet christelijk, maar Christen. Het verschil ken je wel toch? Weerspiegel jij Jezus? 

Weerspiegel ik Hem als ik zou klagen over de rugzak van onze zoon? Nee, want wij kregen hem niet voor niks. Gods plan en doel is veel hoger dan wij ons voor kunnen stellen. Hij plaatste dit kind bij mij om me te leren wat geduld is. Onze knul kan niet snel lopen of zijn kleren, spalken en schoenen zelfstandig aantrekken. Ik moest losgemaakt worden van mijn klok. Van de tijdsdruk waar ik in leefde. Ik was altijd gehaast, moest zo veel en liep zo vaak te stressen. Door de handicaps van mijn zoon bemerkte ik dat ik ook ergens een rem scheen te hebben en die leerde ik te gebruiken. 

Mopper ik dan nooit meer? Ja natuurlijk wel. Als ik weer -tig mailtjes en belletjes moet tikken of plegen om één simpel ding te regelen, ja dan brom ik en baal ik van die stomme rugtas. Maar God maakte mijn schouders breder en sterker en geeft extra kracht om die rugtas te dragen. Zo goed is onze God dat Hij ons alles geeft wat we nodig hebben. We mogen zorgen voor, maar hoeven niet bezorgd te zijn. 

Boven mijn bed hangt een prachtig wandkleed met Filippenzen 4:6 er op. Wees in geen ding bezorgd, maar laat je verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God.

Zo mogen wij leven. Elke dag. Hij zorgt voor jou, voor mij en voor jouw kind met zijn of haar bagage. Leg je zorgen, waaroms, pijn, verdriet en gemis bij Hem neer. Hij wacht op jou, want Hij wil jou zo graag nog veel meer geven. Hij wil je zuiveren, verfijnen, nog mooier maken. Aan ons de taak om Zijn Geest ruimte te geven om dat werk in ons te kunnen doen. Zullen we daar vanaf vandaag (met een dankbaar hart!) samen mee beginnen?

Geschreven door Marijke Ras

Aanbevolen columns

Koken met Esther

COLUMN

“Geduld is het vermogen om moeilijke omstandigheden met kalmte te verduren.”

Geduld. Een bijzonder iets en ontzettend nodig. Ik denk dat ik gezegend ben met een bovengemiddelde portie aan geduld. Ik merk dat met de jaren het geduld in me groeit. Ik ben een gezegend mens. Want man man man wat heb ik dat geduld nodig. Emmers, tonnen, rivieren en zeeën met geduld gaan er hier dagelijks doorheen. 

Voor mijn gevoel is mijn geduld soms op. Gewoon weg. Verdwenen. Vooral aan het einde van de dag. Als er 100 keer mama is gezegd. Als er nog van alles gedaan moet worden. Als er een kind besluit om niet meer te functioneren in het geheel. Dan is het op, weg, foetsie. 

Zijn geduld is nooit op. Hoe bijzonder. Over bovengemiddeld geduld gesproken. Oneindig is Zijn geduld met mij. En geloof me ik geef bijna dagelijks een reden aan Hem tot geduld verliezen. Ik verlang ernaar dat Zijn geduld groter in mij wordt. Zodat ik het kan uitdelen meer en meer.  

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

Ik hou van de zee. Niet een beetje maar enorm. Ik vind het toch zo prachtig. Het geluid, de grootsheid, de geur. Het zand en het water het oneindige. Soms rustig en soms onstuimig en wild. Ik ben daar altijd zo onder de indruk van mijn God!

Van de zomer waren we in Zeeland lekker aan de zee. Heerlijk vind ik dat met samen alle kinderen en pleegkinderen op het strand. Ik wordt dan overspoeld door een golf van geluk daar op het strand bij de zee. 

Net zoals de zee kan mijn leven van de één op de andere dag veranderen in een onstuimige situatie. Iets wat ik niet zelf in de hand heb maar wat van buitenaf komt. Zoals de storm de zee veranderd in woest water, zo veranderen dingen buiten mij om de situaties in mijn leven. 

Ik krijg een belletje van de voogd. De moeder van ons pleegkindje is dreigend en boos. Ze weet ons adres of we even extra op willen letten en school op de hoogte willen stellen. Ik voel de wind om mij heen aantrekken het stormt. De golven zijn hoog en wild. Ik voel het wat onrustig worden binnen in mij. Wat moet er geregeld worden en welke stappen moet ik zetten. 

Een paar dagen later is de storm weer gaan liggen. Er is niets meer aan de hand. Er is met moeder gepraat en ze is weer rustig. De golfjes rollen weer heerlijk rustig over het strand. En ik? Ik ben weer onder de indruk van mijn God. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

Ze was net geboren, mijn dochter, onze dochter, Zijn dochter. Ik was zo onder de indruk van het geboren worden van een klein meisje. Van dat kleine lijfje op die van mij. Ik kon niet anders dan het leven van dit wonder leggen in de armen van mijn hemelse Vader. 

9 maanden was ze. Ik haalde haar op bij een moeder en kind huis. Ze was getuige geweest van extreem geweld. Er waren al een poosje twijfels of er wel goed voor haar gezorgd werd. Dit incident was de druppel.

Stuk gemaakt was ze. In haar jonge leventje. Knuffelen wilde ze niet, dan strekte ze haar hele lijfje van je weg. Als er een hard geluid klonk dan zag je de angst in haar mooie blauwe oogjes. Ik kon niet anders dan het leven van dit wonder leggen in de armen van mijn Hemelse vader. 

Ook haar naam is geschreven in Zijn handen. Hij begint met heling en genezing. Het is zo mooi om te zien hoe ze opbloeit. Ze knuffelt en is niet snel meer ergens van onder de indruk. Van het bange meisje is weinig meer te zien. 

Een leven gewoon toevertrouwd aan mij. Zo puur of zo gebroken. Ik kan niet anders dan samen met Hem wandelen tijdens de opvoeding van deze mooie kostbare kinderen.

Ik leg de namen van mijn kinderen in Uw handen. U weet al hoe het bouwwerk eruit gaat zien. U heeft een plan met ze. U bouwt, herstelt en restaureert. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

Al een paar dagen koestert ze het zakje met de gekregen koekjes. Faya is er zo ontzettend blij mee. Zo blij dat ze het jammer vind om ze op te eten. En dus gaan de koekjes overal waar Faya gaat.

Als ik haar ‘s avonds naar bed breng en de koekjes onder het kussen vind besluit ik het zakje even op de overloop te leggen. Na iets van protest gaat de fanatieke koekjesbewaker er mee akkoord. Koekjes horen niet in bed vind ik. Ook niet als het de allerbelangrijkste koekjes in je leven zijn.

De volgende morgen bij het ontbijt worden ze meteen gemist de koekjes. Ik besluit haar een beetje tegemoet te komen en de koekjes zelf te pakken. Ik loop naar boven en tref een leeg zakje aan. De koekjes van Faya zijn weg. Gestolen.

Ik ga weer naar beneden met een leeg zakje en vraag me ondertussen af hoe ik deze crisis op ga lossen. Met het lege zakje voor me besluit ik maar voor de confrontatie te gaan. 

“Ik vind hier een leeg zakje. De koekjes zijn weg!” zeg ik verbaasd. Faya’s ogen worden groot en vullen zich met tranen. Finn loopt van tafel af naar de bank. Verstopt zich achter een kussen en huilt dikke tranen. Hij snikt: “dat heb ik gedaan.”

Faya gaat naar hem toe en zegt: “dat waren mijn lievelingskoekjes waarom heb je die opgegeten. Je wist toch dat ze van mij waren?” Finn huilt nog harder en snikt: “sorry”.

Ik sta erbij en ik kijk erna. Verbaasd, verdrietig en trots. Allerlei emoties gaan door me heen. Ik weet echt niet wat ik moet zeggen. Dus ik zeg maar niets.

Even later loopt Faya naar Finn toe. “Sorry dat ik zo boos deed”, zegt ze. Finn kijkt haar aan en zegt: “ik heb ook echt iets heel ergs gedaan en je werd helemaal niet heel erg boos. Ik zal het nooit meer doen”.

Na een knuffel is het weer goed. Voorlopig wordt er even helemaal niets gestolen hier in huis. Op één ding na deze lieverds stelen steeds opnieuw weer mijn hart! 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

Faya zingt haar favoriete liedje: “iedereen is anders niemand is als jij. Iedereen is anders jij bent jou en ik ben mij.”

Met zes verschillende kinderen waarvan een aantal andere ouders hebben zijn de verschillen letterlijk en figuurlijk groot. 

Blond, bruin, blauwe ogen, bruine ogen we hebben van alles wat. En niet alleen het uiterlijk verschilt maar ook het karakter en het innerlijk van de kinderen. 

Wat ik ontzettend belangrijk vind, is dat onze kinderen weten wat hun gaven en talenten zijn. Als ze weten waar ze goed in zijn is het makkelijker om te accepteren dat de ander wat beter is in bepaalde dingen. Zo is de ene sterk de ander slim, wint de ene met voetbal en zingt de ander mooier. Het is fijn om te weten wat je talenten zijn. 

Ook is het fijn om de gaven en talenten van je familieleden te kennen. Af en toe kun je daar zelfs geweldig gebruik van maken. 

Faya en Demi hebben beiden het talent om behulpzaam te zijn. Finn maakt daar dankbaar gebruik van als hij heerlijk op de bank ligt en er moet iets van boven gehaald worden. Faya kan ontzettend goed haar snoepjes of chipjes delen. Finn gaat dan “toevallig” naast haar zitten en eet lekker mee. 

Gaven en talenten, zo mooi dat iedereen uniek is. Hoe vaak wordt er gekeken naar wat niet goed gaat bij onze kinderen. En hoe vaak kijken we naar wat er niet goed gaat bij onszelf. Als moeder, als vrouw als mens. Vergelijken we onszelf en onze kinderen met anderen om ons heen. Met de maatstaven die de maatschappij heeft bedacht. Maar vergeet niet je bent uniek gemaakt door je hemelse Vader. Je hebt je eigen gaven en talenten. Jij bent uniek! Iedereen is anders niemand is als jij. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

Hoe ik dat doe als moeder van een groot gezin? Ik zal mijn geheim verklappen.

Ik heb een emmertje. Een emmertje wat elke dag weer vol zit. Vol zit met liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Elke dag deel ik uit mijn emmertje deze prachtige dingen uit. 

Pleegdochter Demi heeft het moeilijk. De bezoekregeling was lastig voor haar en het feit dat ze haar vader al een poos niet heeft gezien vind ze moeilijk om een plekje te geven. Haar gedrag als ze zich zo voelt, is erg pittig. Het kost me ontzettend veel energie. In de loop van de dag merk ik dat ik naar iedereen toe feller reageer. 

“Mam waar zijn mijn voetbalsokken?”vraagt mijn zoon Joël. “Je zoekt het maar even zelf uit!” is mijn felle antwoord. En zo mopper ik mezelf de dag door. Ik voel me steeds naarder en naarder omdat ik zo echt niet wil zijn. Maar ik kan me er gewoon even niet overheen zetten. 

‘S avonds in bed denk ik terug aan de dag. Waar is het nou mis gegaan. Ik had dat prachtige emmertje in de ochtend gevuld met alles wat ik nodig had. Dan zie ik het ineens. Demi heeft met haar gedrag mijn emmertje in één keer leeg getrokken. Ik liep rond twaalf uur al met een leeg emmertje. En van een leeg emmertje wordt niemand blij!

Een wijze les voor mezelf hier in mijn bed. Af en toe word je emmertje in één keer leeg getrokken. Soms zonder dat je het door hebt, soms onverwachts. Vergeet dan niet om je emmertje meteen weer te vullen bij de Bron. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

Onze kinderen zijn zo ontzettend goed in ja-maren. Overal proberen ze toch een onderhandeling te starten. Soms met maar meestal zonder succes. Ja maar, over dat ene snoepje. Ja maar, over de tijd dat ze thuis moeten zijn. Het is altijd het proberen waard dat ja-maren. Zolang het je af en toe een succesje oplevert, waarom niet. 

Ik kan er zelf ook wat van, hoor. Als iemand me de les leest, kijk ik toch even of er nog wat ruimte is. Ja maar, in een gesprek met jeugdzorg. Ja maar, als mijn man nee tegen iets zegt. Ja maar, als ik een smoesje zoek om niet schoon te maken. Als het is afgekaderd verken ik toch nog even de grenzen. Soms levert het mij wat op en vaak ook niet. 

Nee, vinden we als mens lastig om te horen. Vooral als we de reden, stom, belachelijk of niet te begrijpen vinden. “Nee omdat ik het zeg.” Levert in ons binnenste alleen maar weerstand op. We geven graag onze mening en krijgen graag ons zin.

We willen zo graag begrijpen. Het moet in ons denken passen. In de aardse situaties maar ook in de hemelse situaties.

De dingen begrijpen waarom ze zo zijn. Wat is Zijn plan en waarom gaat het zoals het gaat? Waarom is er oorlog, waarom gaan er mensen dood, waarom heb ik het zo moeilijk?

Toch heeft Hij alles in Zijn hand. Misschien wel juist als we het niet begrijpen. Als we er geen bal van snappen, mogen al onze vragen en worstelingen bij Hem neerleggen. Al onze gevoelens en emoties mogen we delen met Hem. 

Wees stil en weet dat Ik God ben. Ik voel vanuit mijn binnenste een ja maar opkomen. Maar ben stil…..

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

Ik weet niet hoe het bij jullie gaat, maar bij mij vliegt de tijd. Denk ik ‘s morgens dat ik zeeën van tijd heb. Is die hele zee in een mum van tijd verdwenen. De tijd is weg en de niet opgevouwen was, de rommelige speelgoedhoek en de vaat is niet.

Zaten de kinderen eerst nog in de luiers en hielden ze je ‘s nachts wakker, komen ze nu thuis midden in de nacht. Ook dan kijk ik even op de klok om de tijd te checken. Gek is dat die tijd. Het kan je een opgejaagd gevoel geven, maar ook rust. Het kan snel gaan maar ook langzaam. De tijd en ik we hebben een beetje een bijzondere verhouding. Soms wil ik me er niets van aantrekken en soms geeft het me hou vast.

Pleegdochter Faya kan me veel leren over tijd. Ze kent geen tijd. Ze doorloopt haar dag rustig op haar gemakje. Als ze een vlindertje ziet dan blijft ze daarbij staan kijken. Of we nu bijna te laat voor school zijn of niet. Ze heeft geen besef van tijd en houdt daar geen rekening mee. Dit ervaar ik overigens niet altijd als leerzaam en positief. 

Tijd de juiste plek geven in je leven, je gezin  en aan God. Want alles heeft zijn tijd en voor alles is een tijd. En soms moet je tijd even lekker laten voor wat het is. Genieten van het moment, de vlinder, je kind, je boek, je gezin, je tijd met God, gewoon even zonder tijd. 

‘Er is voor alle dingen een moment en voor alle dingen onder de hemel is er een tijd.’
Prediker 3:1
BasisBijbel

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther