De columns

COLUMN

Hoe ik dat doe als moeder van een groot gezin? Ik zal mijn geheim verklappen.

Ik heb een emmertje. Een emmertje wat elke dag weer vol zit. Vol zit met liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Elke dag deel ik uit mijn emmertje deze prachtige dingen uit. 

Pleegdochter Demi heeft het moeilijk. De bezoekregeling was lastig voor haar en het feit dat ze haar vader al een poos niet heeft gezien vind ze moeilijk om een plekje te geven. Haar gedrag als ze zich zo voelt, is erg pittig. Het kost me ontzettend veel energie. In de loop van de dag merk ik dat ik naar iedereen toe feller reageer. 

“Mam waar zijn mijn voetbalsokken?”vraagt mijn zoon Joël. “Je zoekt het maar even zelf uit!” is mijn felle antwoord. En zo mopper ik mezelf de dag door. Ik voel me steeds naarder en naarder omdat ik zo echt niet wil zijn. Maar ik kan me er gewoon even niet overheen zetten. 

‘S avonds in bed denk ik terug aan de dag. Waar is het nou mis gegaan. Ik had dat prachtige emmertje in de ochtend gevuld met alles wat ik nodig had. Dan zie ik het ineens. Demi heeft met haar gedrag mijn emmertje in één keer leeg getrokken. Ik liep rond twaalf uur al met een leeg emmertje. En van een leeg emmertje wordt niemand blij!

Een wijze les voor mezelf hier in mijn bed. Af en toe word je emmertje in één keer leeg getrokken. Soms zonder dat je het door hebt, soms onverwachts. Vergeet dan niet om je emmertje meteen weer te vullen bij de Bron. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

Onze kinderen zijn zo ontzettend goed in ja-maren. Overal proberen ze toch een onderhandeling te starten. Soms met maar meestal zonder succes. Ja maar, over dat ene snoepje. Ja maar, over de tijd dat ze thuis moeten zijn. Het is altijd het proberen waard dat ja-maren. Zolang het je af en toe een succesje oplevert, waarom niet. 

Ik kan er zelf ook wat van, hoor. Als iemand me de les leest, kijk ik toch even of er nog wat ruimte is. Ja maar, in een gesprek met jeugdzorg. Ja maar, als mijn man nee tegen iets zegt. Ja maar, als ik een smoesje zoek om niet schoon te maken. Als het is afgekaderd verken ik toch nog even de grenzen. Soms levert het mij wat op en vaak ook niet. 

Nee, vinden we als mens lastig om te horen. Vooral als we de reden, stom, belachelijk of niet te begrijpen vinden. “Nee omdat ik het zeg.” Levert in ons binnenste alleen maar weerstand op. We geven graag onze mening en krijgen graag ons zin.

We willen zo graag begrijpen. Het moet in ons denken passen. In de aardse situaties maar ook in de hemelse situaties.

De dingen begrijpen waarom ze zo zijn. Wat is Zijn plan en waarom gaat het zoals het gaat? Waarom is er oorlog, waarom gaan er mensen dood, waarom heb ik het zo moeilijk?

Toch heeft Hij alles in Zijn hand. Misschien wel juist als we het niet begrijpen. Als we er geen bal van snappen, mogen al onze vragen en worstelingen bij Hem neerleggen. Al onze gevoelens en emoties mogen we delen met Hem. 

Wees stil en weet dat Ik God ben. Ik voel vanuit mijn binnenste een ja maar opkomen. Maar ben stil…..

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

Ik weet niet hoe het bij jullie gaat, maar bij mij vliegt de tijd. Denk ik ‘s morgens dat ik zeeën van tijd heb. Is die hele zee in een mum van tijd verdwenen. De tijd is weg en de niet opgevouwen was, de rommelige speelgoedhoek en de vaat is niet.

Zaten de kinderen eerst nog in de luiers en hielden ze je ‘s nachts wakker, komen ze nu thuis midden in de nacht. Ook dan kijk ik even op de klok om de tijd te checken. Gek is dat die tijd. Het kan je een opgejaagd gevoel geven, maar ook rust. Het kan snel gaan maar ook langzaam. De tijd en ik we hebben een beetje een bijzondere verhouding. Soms wil ik me er niets van aantrekken en soms geeft het me hou vast.

Pleegdochter Faya kan me veel leren over tijd. Ze kent geen tijd. Ze doorloopt haar dag rustig op haar gemakje. Als ze een vlindertje ziet dan blijft ze daarbij staan kijken. Of we nu bijna te laat voor school zijn of niet. Ze heeft geen besef van tijd en houdt daar geen rekening mee. Dit ervaar ik overigens niet altijd als leerzaam en positief. 

Tijd de juiste plek geven in je leven, je gezin  en aan God. Want alles heeft zijn tijd en voor alles is een tijd. En soms moet je tijd even lekker laten voor wat het is. Genieten van het moment, de vlinder, je kind, je boek, je gezin, je tijd met God, gewoon even zonder tijd. 

‘Er is voor alle dingen een moment en voor alle dingen onder de hemel is er een tijd.’
Prediker 3:1
BasisBijbel

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

“Ik ga vandaag niet naar school.” Faya kijkt me uitdagend aan. De andere kinderen kijken ook naar me. Ik zie ze denken hoe gaat ze dit oplossen. Het volgende dient zich ook al aan.

“Ik wil geen pasta op mijn brood.” Boos stampend loopt Finn de kamer uit. Na weken pasta is ineens zijn beleg wens veranderd.

Om half elf zit ik achter mijn koffie. Nadat de ochtend stroef verloopt, heb ik nog een lang en moeilijk gesprek met de pleegzorgwerker achter de rug. Ook heb ik een pak melk laten vallen in de keuken. En in diezelfde keuken lekte de kraan voor de tweede keer.

Het huilen staat mij nader dan het lachen. Ik hou zo van gezelligheid en een fijne sfeer. Daar word ik zo ontzettend blij van. Deze ochtend was de gezelligheid en de fijne sfeer nergens. Niet om me heen en inmiddels ook zeker niet meer binnen in mij.

Ik besluit om even te gaan wandelen. Het begint te regenen. “Ja hoor natuurlijk!” mopper ik hard op. Alles is stom. Stomme winter, stomme dag, stomme regen. Ik mopper als een kind van drie. Heerlijk even!! Dan zie ik tussen een verrotte boom krokussen bloeien. Een heleboel, het is prachtig. Daar in die stomme regen, op mijn stomme dag zie ik de prachtigste krokussen bloeien. Ik stop met mopperen en geniet ervan. Ik voel dat er binnenin iets in mij veranderd. Ik voel weer blijdschap.

Daar op mijn stomme dag zie ik iets prachtigs. Door mij er op te richten ervaar ik weer blijdschap. Ik had ook al mopperend door kunnen lopen en in die modus kunnen blijven hangen. God sprak door de krokussen. Waar kijk je naar, waar richt je je op. Ik merk dat waar ik naar kijk, leidend is voor hoe ik mij voel. Kijk ik naar mijn ochtend, voel ik mij mopperig. Kijk ik naar de krokussen, voel ik mij blij.

Ik besluit meer naar de krokussen in mijn leven te gaan kijken. In plaats van naar de regen. Het zal er allebei zijn want geen krokussen zonder regen.

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

“Dan ga ik wel naar mijn kamer als je me niet begrijpt.” Huilend loopt ze naar boven mijn pleegdochter Demi. En nee, ik begrijp er echt even niets van. 

Vrouwen… ik behoor natuurlijk ook tot hun soort. Maar ze zijn soms wel een beetje ingewikkeld in de opvoeding. Om ze niet altijd te doorgronden en te begrijpen is, is dit bijna een onmogelijke opgave. Herkende ik in mijn eigen dochter regelmatig mijzelf of mijn man, sta ik bij onze twee pleegdochters regelmatig voor een raadsel. Want ik wil het zo graag als pleegmoeder goed doen, ze altijd begrijpen en het juiste zeggen op het goede moment. De gevoelens van deze dames begrijpen en in goede banen leiden gaat me niet altijd goed af. 

Het ene moment moet ik ze met rust laten en willen ze juist geknuffeld worden. Maar als ik dat het volgende moment doe, duwen ze me weg en willen ze met rust gelaten worden. Denk ik net het systeem te kennen is er een update geweest. Ook onderling kunnen ze er wat van die meiden. Ze weten precies hoe ze elkaar op de kast kunnen krijgen. 

‘s Avonds als ik na een dag vol meiden-emoties weer in bed lig, bedenk ik me dat jongens toch wel makkelijker zijn. Die zijn niet zo ingewikkeld. Zijn ze boos dan zijn ze boos en zijn ze dat niet dan zijn ze dat niet. Je laat ze af en toe uitrazen in een bos en dan is het weer goed. 

De jongens in ons huis nemen al die gevoelens overigens een stuk minder serieus. Al die vrouwen emoties gaan vaak volledig langs hun heen. Ze geven er geen aandacht aan, ze hebben het niet door of ze vinden het aanstellerij. 

Misschien zijn vrouwen gewoon wat ingewikkelder. Mannen zijn makkelijker. Dat zie ik ook in mijn huwelijk. 

Ik begrijp mijn man wel, maar hij mij soms gewoon niet! 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

Mijn dochter Joy zit huilend op de grond in haar kamer. Voor haar staat het verjaardagscadeau voor een vriendin van haar. Een hamster. Hij zal toch niet dood zijn schiet even door mij heen. Maar nee, dit verdriet is van heel andere aard.

“Ik wil niet dat hij weggaat” snikt ze. Tegen zoveel verdriet is mijn moederhart niet opgewassen. “Dan houden we hem en koop je voor haar een nieuwe” hoor ik mezelf zeggen. Twee opgeluchte betraande ogen kijken me aan. “Echt?”vraagt ze. “Echt!” zeg ik. Nu nog even ‘doorgeven’ aan Collin dat we een extra bewoner hebben. En echt even werken aan mijn ruggengraat. Anders hebben we straks een heel huis vol met dieren, spullen en mensen. 

Afscheid nemen. Ik ben er niet goed in maar als pleegouder ontkom je er vaak niet aan. ‘Ik zou het niet kunnen hoor’ is een veel gemaakte opmerking als mensen horen wat we doen. ‘Het idee dat zo’n kindje weer weg gaat, lijkt me vreselijk’. 

Dat is het ook, vreselijk. We hebben het een aantal keren mogen meemaken. En natuurlijk is een kind vaak het beste af bij ouders, maar het doet zo’n pijn dat afscheid. Huilen totdat je geen tranen meer hebt. En dan hopen en bidden. Heel veel hopen en bidden dat het goed gaat. 

De hamster is dood. Zijn afscheid was intens. De kinderen waren zo verdrietig dat ik besloot om nooit meer een hamster of een ander dier in huis te nemen. 

We zijn inmiddels een aantal maanden verder en aan onze tweede hamster begonnen. De eerste week heb in nog tegen mezelf gezegd, niet te veel aan gaan hechten want hamsters worden maar twee jaar. Na die eerste week haalde ik hem stiekem uit zijn kooitje en knuffelde ik hem plat. Deze hamster zit al weer in mijn hart. In een heel groot hart met weinig ruggengraat. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

December, het laatste blad van je kalender is bereikt. Het is altijd een mooi moment om even terug te kijken op het afgelopen jaar. De jaarlijkse terugblik, je ziet het op tv en hoort het op de radio voorbijkomen, ik houd er zelf ook van.

Als ik terugblik op het afgelopen jaar dan is er veel gebeurd. Verschillende veranderingen in de bezoekregelingen. Wisselende voogden en pleegzorgwerkers. Ouders die niet kwamen opdagen. Ouders die gezinsuitbreiding verwachten. Dreiging aan ons adres. Vergaderingen, besprekingen, meetings. Paspoorten die verlengt moesten worden. Gezag wat werd beëindigd. Ouders die verhuisden, gingen scheiden en weer een nieuwe relatie kregen. Jeugdzorg die ons wel begreep en die ons niet begreep. En natuurlijk de vele mails, belletjes en bezoekjes. 

Mensen vragen me wel eens waarom we aan pleegzorg doen. Als ze soms een klein gedeelte van de bovenstaande lijst mee krijgen dan schrikt het ze af. Vinden ze het heftig, oneerlijk en belachelijk. En eerlijk als ik er zo op terug kijk word ik er ook niet echt blij van. En overvalt me ook een beklemmend gevoel. Daarom moet je dat maar gauw vergeten niet achterom kijken, maar vooruit gaan. Want weet je waar ik het voor doe. Welke terugblik me blij maakt? Deze…..

Pleegzoon Finn slaapt steeds beter in heeft het afgelopen jaar zo’n groei gemaakt. Komt minder vaak naar beneden en is minder bang als hij alleen in bed ligt. Pleegdochter Demi is boven zichzelf uitgestegen. Ze vond het zo spannend, het zwemmen voor haar B diploma, maar ze heeft doorgezet en het toch gehaald. Ze groeit als mens ze is zelfverzekerd en sterk. Pleegdochter Faya doet het steeds beter tijdens de omgangen ze komt er steeds rustiger van terug. Door regelmaat tijdens de omgangen in te brengen en het voorspelbaar te maken wordt het voor haar makkelijker. Ze is zo lief en doet het zo goed in ons gezin. 

Maar een paar succesjes, dingen waar je blij van wordt. Wat fijn is om op terug te kijken. Wat je nieuwe kracht, moed en hoop geeft. Dus mocht je ook terugkijken op het afgelopen jaar, tel dan de zegeningen en niet de zorgen. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

De eerste blaadjes vallen van de bomen. Het weer wordt wat kouder. Ik voel het: de herfst is er. Ik vind het zo heerlijk dat we in een land wonen met seizoenen. We hebben echt van alles wat. Kou, hitte, sneeuw, hagel en regen. En dan ook nog de natuur die met elk seizoen zo prachtig mee veranderd. Genieten! 

Klets en klets nat stapt zoon Joël het huis binnen. Ik zat net te mijmeren met een heerlijke kop thee over de seizoenen. “Wat een snert weer!” moppert hij. “Ik ben nu al helemaal klaar met de herfst.” Ik probeer hem nog op te beuren met dat het goed is voor de natuur. Maar daar wil deze, tot op zijn onderbroek natte jongen, niets van horen. 

Ik herken het wel. Kan ik aan het begin van een seizoen reikhalzend uitkijken naar bijvoorbeeld de zwoele zomer dagen, ben ik halverwege het seizoen aan het puffen en steunen van de hitte. Zie ik uit naar het eerste sneeuwvlokje, ben ik al gauw aan het klagen over de onbegaanbare wegen en vieze vloeren. 

Het leven heeft zo ook zijn seizoenen. Je moet er doorheen met de wetenschap dat er een nieuw seizoen staat te wachten. Kun je elkaar in je relatie een seizoen niet vinden en loopt het voor geen meter, snel merk je dat als het volgende seizoen aanbreekt, je ineens meer verbonden met elkaar bent. Met kinderen is het net zo. Soms loopt het allemaal lekker en is het het zomer seizoen. En dan ineens zit je midden in de winter met alle problemen en zorgen. 

Kletsnatte kleren in de herfst, bevroren haren in de winter en zweten in de zomer. Seizoenen komen en gaan. Dat is één ding wat zeker is. Is het winter dan weet je dat het lente gaat worden. We moeten het ondergaan ons kleden tegen de seizoenen en verder alleen maar meebewegen. 

En uitzien, hoopvol uitzien naar wat het volgende seizoen ons gaat brengen. En de Maker van al deze prachtige seizoenen staat ons bij. Door de wind, de storm, de hitte en de regen. Hij steunt, draagt ons, leidt ons, geeft ons wat we nodig hebben, en wandelt met ons mee naast ons. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

Pleegdochter Faya is aan het stempelen. Ze heeft ons allemaal getekend en we krijgen allemaal een stempel van haar. Een nauwkeurig uitgekozen stempel die volgens haar bij ons past. Ik krijg een blauw konijn. Geen idee waarom maar zij vindt dat het perfect bij mij past.

Hokjes, vakjes 

Mensen stempels geven in hokjes stoppen we houden ervan. Als je buiten het gemiddelde valt, dan krijg je er eentje. Een stempel en vervolgens word je in een hokje gestopt. Ik weet nog toen ik vroeger met mijn kinderen naar het consultatiebureau ging. Zaten ze niet in het groene vak van de curve dan werd er zorgelijk gekeken. Ze waren te dik, te dun, te kort of te lang. 

Iedereen is anders 

Ik zit met mijn zoon Nicky in de auto. Hij drumt met zijn hand op het dashboard. Vandaag is er al een bord gecrasht en heeft hij een fles ranja laten vallen. Hij rent altijd de trap af en heeft ontzettend veel energie. We zijn op weg naar zijn sport in een andere plaats. Hij is namelijk erg goed in zijn sport. Waar anderen ophouden daar gaat hij door. Hij heeft ontzettend veel energie en uithoudingsvermogen en dat maakt hem uniek.

Scholen en hokjes

De leraar van de basisschool kijkt me aan met een blik vol medelijden: ”Nicky heeft erg veel energie, kan moeilijk stil zitten en zich niet goed concentreren. Misschien moet u er eens aan denken om hem te laten testen.”

De leraar van de middelbare school dacht dat hij problemen had met discipline. Ik kreeg een mail met de contactgegevens van een testcentrum speciaal gericht op zijn probleem. Ik lachte inwendig deze jongen heeft ontzettend veel discipline op het gebied van zijn sport, alleen wat minder op het gebied van school.

Geen stempels en hokjes 

Kinderen in hokjes stoppen. En dan heb ik het nog niet eens over onze pleegkinderen. Want met hun verleden worden ze al aangeleverd met heel erg veel stempels en hokjes. Na een tijdje verdwijnen er behoorlijk wat stempels en hokjes. Ik doe niet aan stempelen en kinderen in hokjes stoppen. Ik stop ze in hartjes❤️

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

COLUMN

Ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet zo enorm op zat te wachten. De zomervakantie, weer iedereen thuis. Maar nu het eenmaal zover is en de “alle kinderen thuis door Corona” periode al maanden geleden lijkt, zie ik er stiekem wel weer naar uit.

Even niets moeten
Wat moeten we vaak toch veel als moeders zijnde. Gymtassen, speelafspraken, sporten en zwemlessen. Ondertussen nog opruimen, eten koken, tranen drogen, huiswerk maken en niet te vergeten de was! Daarom is de vakantie zo lekker, even niks moeten. Met iedereen thuis om je heen en weinig tijd voor jezelf dat dan wel weer. Sommige moeders veranderen in een compleet animatie team tijdens de vakantie en houden hun kinderen constant bezig. Ik ben van mening dat het goed is als ze zich soms vervelen. Daar krijgen ze niets van. Net als ruzie maken dat hoort er gewoon bij in een vakantie. Chagrijnig zullen ze ook zijn. De bedtijden zijn vaak wat later en daar moeten ze vooral in het begin even aan wennen. 

Enkele voorbeelden uit de praktijk

Vervelen
Pleegzoon Finn komt demonstratief bij me staan. “Ik verveel me en jij moet met mij spelen”. Ik antwoord: “ Ik zie dat je het vervelend vind dat je je verveeld maar ik ga niet met je spelen”. Ondertussen pak ik de bak playmobil en zet die op de grond voor hem. Demonstratief met zijn armen over elkaar blijft hij op de bank zitten. Dit houdt hij een kwartier vol en vervolgens speelt hij de hele middag samen met de andere kinderen met de playmobil. Missie geslaagd.

Ruzie
Vanaf het moment dat ze hun ogen open doen is er ruzie. Het maakt niet uit met wie, op welke locatie of om welke reden. Ze verzinnen elke keer een reden om ruzie te maken. Ook maakt het niet uit of ik nu kalm, boos of verdrietig reageer. Vandaag is het thema “ruzie maken” bij de kinderen.

Geduld
Ik begon vol goede moed deze morgen. Ik heb al 2 kinderen geduldig behandeld terwijl ze niet wisten welke kleren ze aan moesten. Vervolgens heb ik geduldig gereageerd op het feit dat de chocoladepasta op was en dat de nodige reacties gaf. Ook geduldig gebleven toen er een speelafspraak werd afgezegd waardoor pleegdochter Demi in tranen uitbarstte. Ook geduldig gebleven toen onze pleeghond was weggelopen en ik de hele buurt af kon zoeken. Uiteindelijk bleek hij opgesloten te zitten in onze schuur. Toen bij het avondeten de kritiek op mijn (bij 32 graden!) bereide maaltijd werd gegeven was het op. Gewoon hartstikke op, mijn geduld. Ik snauwde dan eten jullie maar niets stond op van tafel en ben lang op de wc gaan zitten. Om verdrietig te zijn om mijn boze uitbarsting en om weer tot rust te komen. Om vervolgens een welgemeend “sorry” te zeggen tegen de ineens super lieve en gehoorzame kinderen.

Wees lief voor jezelf 
Lieve moeders leg de lat niet te hoog voor jezelf deze zomervakantie. Wees lief voor jezelf. Droom niet te veel over lang uitslapende, gezellig spelende en altijd vrolijke kinderen. De altijd geduldige, lieve luisterende, beschikbare moeder zijn lukt je vast ook niet. Wees lief voor jezelf dan kun je ook lief zijn voor je gezin. Weet dat je geliefd bent en dat er een Hemelse Vader is die elke dag alles geeft wat je nodig hebt als je er om vraagt. Alles ligt bij Hem klaar om jou en je gezin een fantastische zomervakantie te bezorgen. En het allerbelangrijkste weet dat je elke keer weer opnieuw mag beginnen bij Hem. Hij ziet het elke dag weer met jou en je kinderen zitten.

Fijne zomervakantie supermoeders geniet ervan! 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther