De columns

COLUMN

Wat een heerlijke zomerse dagen hebben we de laatste tijd (juni). En hopelijk nog een heel aantal in het vooruitzicht! Elk jaar bedenk ik dat ik toch echt weer een nieuwe bikini nodig heb. Kennen jullie dat? Nou schommelt m’n gewicht gezellig elk jaar. Dus ik heb altijd een paar maten in m’n kast, maar bovenal geeft een nieuwe bikini me gewoon zo’n fijn gevoel. Ik krijg er een instant zomer gevoel van. Ik heb ook twee badpakken in de kast liggen, maar op de een of andere manier voel ik me daar niet zo prettig in. Wel als ik baantjes ga trekken, wat ik sporadisch doe. Dus het is gebleven bij een zwart badpak met halter en een gekleurde, maar te groot.  Ik weet niet of jullie dat kennen, maar de zoektocht naar de ideale bikini vind ik echt een ding. Zeg maar Ding met een hoofdletter.

Ik kan hier heel wat verhalen over mijn bikini-avonturen vertellen, maar ik zal het bij twee laten…
Ten eerste ik heb net een nieuwe gekocht en via de post laten bezorgen. Er stond op maat M. Dus ik helemaal blij. Al laten zien aan de andere vrouwen op m’n Insta account hoe leuk ie is. Top! Oké nog niet gepast, maar zal vast goed zijn. Nou na het posten op m’n account toch maar aangetrokken. En wat blijkt of ik ben weer gegroeid (coronakilo’s?) naar een maat L. Of dit merk valt gewoon heel klein. Ik ga uit van het laatste, ik blijf positief! Heel erg jammer. Maar geen nood, ik heb nog drie weken om er wat aan te doen, want dan start onze vakantie. Pfff dat helpt bij mij dus niet
he! Ik zit ‘s avonds na mijn werk toch te genieten van een latte met volle melk en een lekkere koek. De volgende dag vraag ik m’n dochter of zij de bikini eens wil passen. En ja hoor, tuurlijk wil ze dat! Het
is echt een leuke hoor! En ze past er prima in (ze draagt een S!!). Ik besluit dat ik dus niet ga lijnen en deze bikini bestemd is voor mijn 15 bijna 16 jarige dochter. Wel een dure bikini voor haar. Gelukkig wil ze wel wat klusjes voor me doen als ze deze zo krijgt.

Oké hier komt mijn tweede bikiniverhaal.

Ik besluit om geen goedkope bikini’s meer te kopen nu ik achter in de dertig ben. Maar te  gaan voor een bikini die perfect aansluit en waar ik me helemaal happy in voel. Nou die vind je bij ons in het dorp zeker niet, dus ik speciaal naar de stad voor De bikini. En ja hoor, daar hangt een mooie! Ik loop naar achter waar je kunt passen. De bikini heeft een prachtig dessin maar een nare prijs. In het pashok trek ik de bikini aan. Ik voel me er vreselijk bloot in. Eerste keer weer in bikini. Maar kom op, alle vrouwen zien er aan het begin van de zomer nog wit uit. Dus hup uit die paskamer en voor de spiegel. Het is zo’n luxe winkel waar ze meteen klaarstaan om je te helpen. Ach ik voel me er wel echt happy in. De maat klopt niet van de bovenkant, maar volgens de dame die me helpt kan deze ook voor mij. Deze goede bikini is het geld waard en ik reken af bij de kassa. Toch wel even een beetje schrikken van het bedrag. Dat doe ik niet vaak met bikini’s. Maar hier kan ik zeker de komende jaren mee vooruit. Goed, de eerste keer dat we gaan zwemmen loop ik vol trots in mijn nieuwe bikini met push up (30plus en 3 kids he!) bij het plaatselijke zwembad om een frisse duik te nemen. Euhm duik… dan bedoel ik natuurlijk via het trapje voorzichtig er in en dan even wat zwemmen met m’n kids. Die er natuurlijk allang in liggen. Gaat allemaal goed. De bikini blijft goed op haar plaats zitten. Ik zie wel dat ik er geen baantjes in kan trekken want dan hapt de bikini water. Als ik
via het trapje het bad verlaat zie ik dat m’n bikini een soort reservoir is met een push up vol met zwembadwater. Onopvallend probeer ik de bikini van de voorraad te ontdoen.

Ah nee he! Voor zo’n prijs weer een bikini met gedoe! De dure bikini is in de kast beland naast de andere gevallen van niet perfecte bikini’s. En nu heb ik dus nog geen bikini. Nou ja een mand vol in de kast, maar dit jaar dus geen nieuwe. In de winkel was mijn maat niet meer en online is alweer mislukt voor dit jaar. Ik trek de bikini van vorig jaar wel weer aan. En zal mijn speciale techniek gebruiken om de bikini te ontdoen van water in het push up gedeelte. Dat doe je door er met je bovenarmen even tegenaan te drukken. Dus geen schaamte dames, trek gewoon aan wat je nog hebt liggen. Ik ben vast niet de enige met bikinistress of euh… zullen we er maar pret van maken!

Iets met gedeelde smart…

DOOR ALIEKE (38),
moeder van Dora (15), Sofie (12) en Liese (9)

Deel deze column via :

Aanbevolen artikelen

Omdat ik jaren in Oeganda heb gewoond heb ik de neiging om, wanneer mijn kinderen in de ‘ik wil’ stemming zijn, te zeggen: “Ik stuur jullie naar Afrika!” of “Als je in Afrika was opgegroeid gedroegen jullie je niet zo verwend!” …en ga zo maar door!
Ze waren ziek. Alle 3. Gelijk in thuis-blijf-week nummer 1. De oudste begon met hoesten. Echt een nare hoest. Koortsvlagen erbij. De tweede begon 2 dagen later. Nou, ja ik had sterke vermoedens van koorts. Hoog rode wangen. Hitte dat uit haar lijfje sloeg.
Vandaag is onze baby vijf weken oud! De vierde in de rij, wat leuk en gezellig, maar wat is de eerste week toch hectisch. Vooral voor een vader.
Waar ik ‘prinses-heerlijk’ op het kraambed zit te genieten, rent mijn man de benen uit zijn lijf.

COLUMN

Omdat ik jaren in Oeganda heb gewoond heb ik de neiging om, wanneer mijn kinderen in de ‘ik wil’ stemming zijn, te zeggen;

“Ik stuur jullie naar Afrika!” of “Als je in Afrika was opgegroeid gedroegen jullie je niet zo verwend!” …en ga zo maar door!

Maar onlangs had ik zelf zo’n ‘ik wil..’ bui.

De drie jongsten leg ik die middag op bed en de oudste moet naar school.

Ik heb dus tijd voor mezelf, zomaar een paar uurtje midden op de dag…voor mezelf!!… en die gedachte alleen al verheugd me.

Al snel blijkt dat onze jongste spruit van vier maanden het er niet mee eens is. Ze krijst alles aan elkaar. Dit zijn we helemaal niet van haar gewend. Ik leg haar wel -tig keer aan om haar te sussen, maar het helpt niet. Dan maar weer terug in bed.
De andere twee kunnen er natuurlijk niet van in slaap komen, maar iedereen móet blijven liggen want dít is mijn moment.

Het zonnetje schijnt en ik zit heerlijk gesetteld. Zonnebril op, goed boek in de hand en een kopje thee binnen handbereik. Deze kostbare uurtjes laat ik mij niet afpakken…

Maar het gaat maar door en wat ik ook probeer ik kan niet relaxen.

Ik lees geen letter, kan geen slok door m’n keel krijgen en die zon kan me inmiddels ook gestolen worden. Waarom juist op dit kostbare moment?

Na een uur onrustig het gekrijs te hebben aangehoord besluit ik haar eruit te halen.

Huh? Heeft ze nu toch honger? Ik heb haar toch best vaak gevoed dit afgelopen uur.

Ineens krijg ik een helder moment, ik heb best een drukke ochtend gehad en mijn voeding kan nog wel eens zijn terug gelopen… Ze heeft vast nog enorme trek!

Nog steeds gefrustreerd over mijn ontnomen ‘me-time’ geef ik haar flesvoeding.

Ze drinkt gretig het flesje leeg.

En dan opeens besef ik me dat de moeders in Afrika dit hun baby niet kunnen aanbieden als ze een drukke ochtend hebben gehad. Zij lopen kilometers met jerrycans op hun hoofd voor vers water… Of werken keihard in de hitte gewoonweg omdat er geen geld is. Hoe wanhopig moeten zij zich voelen? En wie van hun denkt dan nog aan ‘me-time’?

En terwijl onze dochter met een volle maag tevreden in slaap valt, brengen deze uren alles weer in perspectief. Ik besef me, mijn kinderen hoeven niet gewezen te worden op Afrika maar ik! Dus wie vertoond er nu verwend gedrag?

DOOR PRISCILLA DOCTER

Deel deze column via :

Aanbevolen artikelen

Wat een heerlijke zomerse dagen hebben we de laatste tijd (juni). En hopelijk nog een heel aantal in het vooruitzicht! Elk jaar bedenk ik dat ik toch echt weer een nieuwe bikini nodig heb. Kennen jullie dat? Nou schommelt m’n gewicht gezellig elk jaar.
Ze waren ziek. Alle 3. Gelijk in thuis-blijf-week nummer 1. De oudste begon met hoesten. Echt een nare hoest. Koortsvlagen erbij. De tweede begon 2 dagen later. Nou, ja ik had sterke vermoedens van koorts. Hoog rode wangen. Hitte dat uit haar lijfje sloeg.
Vandaag is onze baby vijf weken oud! De vierde in de rij, wat leuk en gezellig, maar wat is de eerste week toch hectisch. Vooral voor een vader.
Waar ik ‘prinses-heerlijk’ op het kraambed zit te genieten, rent mijn man de benen uit zijn lijf.