De columns

COLUMN

Ik zit volop in een crisis hier… de identiteitscrisis. De vader van onze pleegdochter Demi (7) krijgt een baby. Of nou ja, niet hij natuurlijk, maar zijn nieuwe vriendin. Reden voor Demi om er volop mee bezig te zijn, hoe het nou allemaal zit. Al die pleeg- en stiefvaders en moeders, half broertjes en zusjes van Demi, ik moet eerlijk zeggen dat ik soms ook door de bomen het bos niet meer zie. Maar goed, het ging haar vandaag er vooral om hoe het tussen haar en mij zat. Natuurlijk val ik officieel in de categorie pleegmoeder, maar wat hou ik ontzettend van dit meisje. Alsof het mijn eigen kind is. Meteen bekruipt me een schuldgevoel want ze is natuurlijk al een kind van haar echte moeder. Maar toch voel ik zo’n moederliefde voor deze lieve schat. 

Ik probeer haar uit te leggen hoe het zit, zonder mijn gevoel, emotie en gedachten op haar te leggen. Het woord buikmama valt, en is net zo’n naar afstandelijk woord als pleegmama. Het omschrijft zo niet hoe wij ons voelen. Ik weet zeker dat haar ‘buikmama’ super veel van dit lieve kind houdt. Ik zie Demi denken.. ze probeert deze ingewikkelde situatie voor haar overzichtelijk te maken.

Het duurt even, maar dan komt ze naar me toe, krijg ik een hele dikke knuffel en zegt ze: “jij bent mijn allerliefste nepmama.” Dus dat ben ik nu. Een nepmama. Een nepmama die het allemaal zo echt voelt. 

Mijn dochter zei laatst zo mooi dat ze nooit ervoer dat ik haar en haar broers anders behandelde dan mijn ‘nepkinderen’. We ervaarden dit allebei als iets moois en waardevols. Want deze ‘nepkinderen’ verdienen een echte mama (papa, broers en zussen) die onvoorwaardelijk van ze houden en voor ze door het vuur gaan. Die ze liefhebben zoals mama’s dat kunnen. 

Ik open mijn mail en ik zie een mail van de buikmama. Of Demi behoefte heeft aan wat babyfoto’s van haar in de tijd dat ze nog bij haar buikmama woonde. Ik glimlach. Deze nepmama en buikmama gaan knetterveel van dit lieve meisje houden, samen met elkaar en ieder op ons eigen manier gaan we haar liefde geven zoals alleen mama’s dat kunnen.

Onvoorwaardelijke liefde. Dat is iets wat we onze pleegkinderen als eerste leren. Je mag er zijn. Je bent geliefd. Je bent gewild. Ook al willen of kunnen je aardse ouders niet voor je zorgen. Er is een hemelse Vader die ontzettend veel van je houdt. 

Hoe belangrijk is het dat ik me als moeder dat ook besef. Ondanks al mijn fouten, grote en kleine. Het maakt niet uit. Mijn hemelse Vader houdt van mij. Ik mag er zijn. Mijn identiteit hangt niet af van wat mensen van mij vinden. Of ik goed of fout doe. Want ja, ook super mama’s maken fouten 😉  Maar ik mag er zijn omdat Hij van mij houdt. Onvoorwaardelijk….

Wat een waardevol iets om zelf te mogen ervaren. En om uit te delen binnen je gezin en de mensen om je heen. 

Lieve mama’s: je mag er zijn, je bent geliefd en je bent gewild. Juist als het even niet zo lekker gaat. 

Geschreven door: Amy (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

Het leven van Amy is spectaculair, gezellig, bijzonder, maar toch ook weer gewoon. En ze vindt het ontzettend leuk om hierover te schrijven, dus vanaf nu zie je èèn keer in de maand hier een blog van haar verschijnen. En daar zijn wij super blij mee!

Aanbevolen columns

Koken met Esther

COLUMN

“’Nu weet ik het zeker, GOD bestaat echt’ zei hij!” Het enthousiasme van de tienerleider spreekt boekdelen. Wat hij zegt klinkt me als goede worship-muziek in mijn oren. 
Elke ‘goed’ christen-moeder wil dit toch horen over haar puber- zoon/dochterlief?

Hij zit naast mij in de auto. We zijn onderweg naar huis en ik vraag mijn oudste zoon subtiel naar hoe zijn avond was. Ik wil het spectaculaire verhaal van hem zelf horen. “Oh het was wel leuk.”
Dít ga je me niet aan doen, denk ik. En voorzichtig vraag ik door.
Uiteindelijk vertelt hij luchtig dat er tijdens de tieneravond werd gevraagd of er iemand was voor wie er gebeden mocht worden. Hij had die middag een blessure opgelopen aan zijn knie en wilde daar wel voor laten bidden.

Een beetje beschaamd zegt hij: “ik had eerder gebeden dat ik niet weet of GOD wel echt bestaat.”
De pedagogische christenmoeder in mij moet hem gelijk even laten weten hoe goed het van hem was om dat tegen GOD te zeggen en dat hij best mag twijfelen.
Maar ik moet mijn mond weer houden, want hij gaat verder:
“Vanavond heeft Hij mijn knie genezen toen er iemand voor bad.” Nog steeds klinkt hij alsof hij vertelt hoe zijn standaard schooldag ging.
Maar ik juich…. stilletjes van binnen dan. Vooral niet té enthousiast doen.

Na het gebed was er tijd voor getuigenissen geweest en na enig aandringen was zoonlief naar voren gegaan en vertelde het hele verhaal aan de groep.
De volgende morgen gaat het wonder nog even door. Puberzoon staat al eerder dan ik helemaal klaar voor de kerk…! ‘t Enige is; dat we door hem toch nog bijna te laat kwamen, omdat hij niet kon kiezen welke bijbel hij mee wilde nemen…

Ik ben blij. Niet omdat hij zo goed is, of omdat ik het zo goed heb gedaan. Helemaal niet. Ik schiet vaak genoeg te kort. 
Mijn ideaal plaatje is dat ik regelmatig met mijn zonen aan tafel de meest diepgaande en open geloofsgesprekken heb. De realiteit is dat ik vaak wat af stuntel als ik probeer iets duidelijk te maken. Soms maakt 1 van de 2 er nog een grap over ook… 
Maar soms pakken ze het, ondanks mijn gestuntel, toch goed op.

Pubers en geloven in GOD… ik dank GOD regelmatig dat het Zijn kinderen zijn en niet de mijne. Ik heb ze ‘maar te leen’.
Het stelt mij heel vaak gerust, want dat betekent dat de jongens GODs verantwoordelijkheid zijn. Een verantwoordelijkheid die ik Hem maar wat graag geef.
Ik doe mijn best, GOD doet de rest.

Zoonlief is geen über-christen geworden na die avond. Feitelijk is er uiterlijk gezien niks veranderd. En die zondagmorgen was een eenmalige actie. Nu klaagt hij weer als vanouds als hij ‘zo enorm vroeg’ zijn bed uit moet.
Als ik heel eerlijk ben denk ik dat dat wonder meer voor mij bedoeld was, dan voor hem.
Als een soort geruststelling van onze hemelse Vader voor deze soms beetje-bezorgde-christenmoeder.

COLUMN & ILLUSTRATIE DOOR ESTHER MUL

Aanbevolen columns

Koken met Esther

COLUMN

Werkelijk…. degene die durft te beweren dat een leven met pubers saai is, nodig ik graag uit voor een discussie.
Echt, ik meen het hoor.
Al moet ik wel zeggen dat ik mezelf soms ook weer opnieuw moet overtuigen. Want blijkbaar krijg ik het voor elkaar om het zo nu en dan te vergeten.

Neem nou van de week, tijdens het sjouwen van een veel te grote tas boodschappen. Ik zit in mezelf te klagen hoe saai mijn leven eigenlijk is. ‘Is dit nou alles?’ is de vraag die door mijn hoofd rondjes blijft draaien.
Ik ben maar een gewone moeder, met een gewoon uiterlijk, gewone hobbies en gewoon werk. Ik heb wél minder gewone talenten, maar daar heb ik gewoonweg niet altijd tijd of inspiratie voor.
Alles is gewoon zo… gewoon…
En gewoon is saai.

"Mam, suc6 met binnenkomen 😜"
Onderschrift foto WhatsAppgroep

Als ik zo loop te denken, dan ben ik eigenlijk in gesprek met GOD. Klagen en dankbaar zijn kan best samen heb ik gemerkt.
En ook dat GOD werkelijk luistert… zelfs naar onzinnig geklaag. Want heel eerlijk gezegd, heb ik het niet slecht. Totaal niet eigenlijk.
Maar op dit moment vind ik van wel.
Die te zware tas komt met een harde plof op de bodem van mijn kofferbak terecht.
Terwijl ik de achterklep dichtklap open ik whatsapp op mijn telefoon.
Mijn oudste puber zit met vage verkoudheidsklachten netjes thuis, volgens de regels van het RIVM.
Het is net half tien in de ochtend geweest en hij is nu al klaar met zijn schoolwerk.
Dat beloofd wat. Niet veel goeds, of wel wat goeds, het kan allebei.
Ik zie dat hij een foto heeft geplaatst in de groepsapp van de familie.
Op de foto zie ik mijn voordeur, gebarricadeerd met tientallen doosjes met mondkapjes a 50 stuks.
Onder de foto staat: ‘Mam, suc6 met binnenkomen’. En daarachter zo’n emoji met z’n tong naar buiten.

‘Ah bah! Die rommel, daar heb ik nu écht geen zin in’ zucht ik.
Ik zie mezelf al met die mega zware boodschappentas in de ene hand en sleutels in de andere hand, de deur open moeten duwen met mijn schouder. Om me vervolgens een weg te moeten banen tussen al die omgevallen doosjes door.
En wel op zo’n manier dat de doosjes niet beschadigen, want ik moet ze nog retour zenden (vráág me er niet naar…!).
Maar terwijl ik in de auto stap, krult mijn mond zich tot een brede grijns. Het kwartje valt.
Hoezo is mijn leven saai? Hoe heb ik dat ooit kunnen bedenken? ‘Bedankt GOD, voor het herinneren’ zeg ik hardop.
Ik start de auto en kijk naar de digitale cijfers op mijn dashboard.
Kwart voor 10 ondertussen, ik heb nog elf uur de tijd om zoonlief terug te pakken.

COLUMN & ILLUSTRATIE DOOR ESTHER MUL

Aanbevolen columns

Koken met Esther

COLUMN

Lieve mama’s, hoe gaat het met jullie? Het was me wat, 2020. Het jaar waarin we minder de ‘normale’ dingen konden doen en het jaar waarin we meer dan ooit tijd hadden voor en met het gezin. Ik moest best een beetje wennen. Ik ben dol op ons gezinnetje, maar hier en daar had ik best een dag dat ik het liefst even wilde ontsnappen. De MOE in het MOEder werd duidelijker dan ooit tevoren en boodschappen doen werd het nieuwe uitje van de week.

Toch ben ik absoluut dankbaar voor 2020. Ik heb meer over mezelf geleerd dan in welk jaar ook. Dat ik bijvoorbeeld geen geduld heb voor een moestuinbak (dat was me toch eens een goed voornemen waarvan alleen de tomaatjes en de aardbeien het overleefd hebben), dat een peuterpuber af en toe beter de naam ‘legercommandant’ kan krijgen en dat ME-time een stukje hemel op aarde is.

Ik had ook helemaal niet gerekend op het feit dat ik vanaf september 4 dagen thuis zou zitten met onze dochter en dat die geplande studiedag in de week, wegens ziekte bij de oppas, verplicht in de avonden moest plaats vinden. Het hielp niet echt mee dat ik ondanks de vreugde van een nieuw wondertje dat zich op dit moment ontwikkeld in mijn buik, ik ook weken beroerd ben geweest.

Nee, veel liep anders dan gehoopt en dat zal voor veel van jullie gelden. Toch moest ik erg om mezelf lachen toen ik met mijn man een gesprek had over hoe we het afgelopen jaar ervaren hadden. Want eigenlijk kwam er 1 ding heel sterk naar boven. Dankbaar. Ik ben een dankbaar mens. En geloof me dat heb ik door het jaar heen lang niet altijd zo ervaren. En die blik in de ogen van mij man zei eigenlijk: ‘Als jij zo dankbaar bent, waarom heb je dan zo vreselijk veel gezeurd’. (Heel begrijpelijk want ik had al verteld dat ik een zeer theatrale vrouw ben en een man heb met engelengeduld toch? )

Maar juist omdat dingen anders liepen dan gedacht, zijn er ook veel nieuwe mogelijkheden en kansen ontstaan. Met als kers op de taart dat we een zoon krijgen. Oh man, dat vind ik me toch een potje spannend. Een jongetje, daar waar ik net een beetje gesetteld ben als meisjes- moeder (wat ik nooit van mij zelf gedacht had, ik wist überhaupt niet dat het in mijn genen zat om een meisje ter wereld te brengen. Mijn zussen hebben alleen maar boys.) Maar goed, het is vast genade, aangezien ik totaal niet goed ben met het haar van onze dochter, zal de Heer wel gedacht hebben – dat doen we niet nog een meisje aan 😉

Misschien is het grootste wat ik geleerd heb wel: Heb jezelf lief. Want man, wat zijn wij eigenlijk gecompliceerde wezens. We hebben zo in ons hoofd hoe we ‘horen’ te zijn als mama. Nou ik kan je wat vertellen, ik ben totaal niet zoals ik in mijn hoofd had hoe ik hoorde te zijn. Kijk nou, alleen die zin is al ingewikkeld. Want wat is normaal? Het ‘normaal’, dat bij mijn dochter hoort is heel anders dan het ‘normaal’, van jouw zoon of dochter. God heeft de standaard van het ‘normaal’, voor onze dochter en zoon in mijn hart gelegd. En door mezelf lief te hebben kan ik veel beter naar mijn hart luisteren. Bezig zijn met hoe andere doen is zo zonde van je tijd. Laat ik erbij zeggen dat ik absoluut geloof in het leren van andere moeders. Maar God heeft jouw speciale kwaliteiten en talenten gegeven, juist ook als mama. Vertrouw daarop.

Wees lief voor jezelf lieve mama. Laat 2021 het jaar zijn dat je daarin mag snoeien en bloeien. Zodat je het beste uit jezelf haalt. God heeft ons niet voor niks als vrouw geschapen. Lekker eigenwijs en eigenaardig, of ben ik dat alleen 😉

Zet 'm op hè!

LIEFS BARBARA

Aanbevolen columns

Koken met Esther

COLUMN

Met een lekkere kop muntthee en een veel te ongezond koffiebroodje kruip ik achter de laptop. Vanuit de woonkamer hoor ik mijn 2,5 jarige dochter die op afstand mij betrekt bij wat ze ziet op televisie. Op maandag doen we vaak samen boodschappen en daarna mag ze even Sesamstraat kijken, zo heb ik even tijd om te schrijven of om te lezen. Even de week beginnen met God. Want man, man, man wat heb ik God nodig in deze leeftijdsfase (ik bedoel dan de leeftijdsfase van mijn dochter… die aftakeling van mezelf heb ik allang aan toegegeven 😉 ).

Hoe lief ze ook is.. twee is niet een eenvoudige leeftijd. De grenzen worden regelmatig opgezocht en met ons tweede kindje in mijn buik heb ik lang niet altijd de energie om er opvoedkundig mee om te gaan.
Nee… mijn opvoedkundigheid is matig, een krappe voldoende. Gelukkig is Zijn genade wat mij kracht geeft. Gelukkig is mijn levensmoto: niet perfect is ook oke!

Er zitten ook wel heel veel leuke dingen aan deze fase. Ik hoor mezelf regelmatig door mijn dochter spreken. ‘Hoe kom je daar nou bij’, of ‘Wat gebeurt daar nou’, zijn veel gehoorde uitspraken van zowel mijzelf als van mijn dochter. Ook heeft ze het stopwoordje van mijn man en mij overgenomen.. namelijk: ‘ho eens even’ en ‘Foi foi foi’…

Ja die man van mij heeft heel wat te voorduren met twee van die theatrale dames thuis (en nou zit er ook nog 1 zwaar onder de hormonen… arme Joel). Maar als een dappere (en erg knappe, als ik zo eerlijk mag zijn) ridder, slaat hij zich er dag in dag uit dapper doorheen. Hij heeft inmiddels wel blauwe knietjes van het bidden dat de kleine ukkepuck een jongetje mag zijn 😉

Bij het kleinkunst theatergezelschap Op en Top vrouw waar ik deel van uit maak, ben ik de meest theatrale. Oke, ik zal eerlijk zijn.. ik vertolk mezelf.. dus ik ben van nature gewoon een beetje theatraal. Ik doe dan ook veel in totale overgave of niet. Een grapje hier en daar en een emotionele uitbarsting (op een schaal van 1-10 zeg maar een 24), komen veel voor hier in huize Stouwdam.

Met de komst van Saar is het alleen nog maar erger geworden. Als Saar wat wil vertellen en we luisteren niet, kondigt ze zich koninklijk aan met: ‘Attentie, attentie’. Ook loopt ze regelmatig met haar helm op voor het geval ze ergens tegen aanbotst (ik bedoel, veiligheid voorop). Laatst liep ze tegen de kast (zonder helm, zul je net zien), schudt ze met haar hoofd en zegt ze: ‘Oh nee, ik had toch mijn helm even op moeten doen’.

Ja onze dame kan zich goed uitdrukken. Een paar dagen geleden zat ze aan tafel. Met van die puppy ogen keek ze mee aan en zei: ‘Oh mama, Saar hebt zo’n honger in televisie kijken…’. Ook vond ze het grote onzin dat ik niet naar buiten wilde met haar toen het regende. Want ze vertelde me duidelijk dat ze een goede regenjas en laarsjes heeft…

Ach ja naast alle strijd die hier regelmatig plaats vindt (ja want ik sta soms echt ruzie te maken met mijn twee jarige dochter….. zucht). Lachen we ook vreselijk veel. Af en toe hebben we allebei een beetje extra lucht nodig. Dan gaat ze een dagje extra naar de opvang. Want zo’n spiegel in huis…. Is best confronterend.

LIEFS BARBARA

Aanbevolen columns

Koken met Esther

COLUMN

Kijfachtige huisvrouw dat ben ik, al mompelend en tierend loop ik als een wild dier door mijn huis. Niks ,niemand doorkruist mijn pad, hoe kan het ook anders. Het liefste wat mij gegeven is, heb ik vanmorgen gewoon hupsakee in pyjama, met snottebellen en al afgeleverd bij mijn gastouder. Opluchting als ik de autodeur achter mij dichttrek en dan ineens voel ik mij ellendig, het liefst rij ik terug. Grits ik mijn jongste welpje uit de maxi cosi en verlang ik naar de zachte armpjes van Noortje om mijn nek. Ik rijd nog even langs ons huis, snel dat wasje in de wasmachine en mijn koolhydraat arme lunch in mijn rugzak proppen en door.
Helaas bij thuiskomst val ik over de schoenen van Robert, ruik ik de odeur van 2 verse ochtendluiers bij de achterdeur. Ik raap automatisch de kleertjes, hydrofieldoeken en speentjes van de grond en schuif het aankleed kussen onder de bank. En dan ineens overvalt mij een woest gevoel. Een zelf meelijwekkende snik borrelt op uit mijn keel. Mijn hemel wat een bende, wat een goor huis, wat een zooi. En waarom moet ik hier alles alleen doen? En waarom houdt hij het aanrecht niet netjes, terwijl ik gisteren in dat ene uurtje wat ik overhad het hele aanrecht schoon heb geboend? Goor vies Goor, op dit tendens loop ik door mijn ‘gezellige huis ‘. Ik loop naar boven en kijk naar 2 overvolle wasmanden waar schone was in zit omdat ik je raad het al ‘ een uurtje voor mijzelf had en ik de was moest opvouwen’. Ik huil en merk dat de tranen blijven komen. Na een half uurtje hoor ik mezelf huilen, dit is een nog triester moment. Ik wil nog even hartverscheurend snikken, maar het is op.
Daar zit ik dan op bed. Een gevoel van opluchting; want mag ik ook een keer hartstochtelijke huilen om van alles wat er op mij afkomt? 2 kinderen in een jaar, inmiddels weer een maandje aan het werk? En mijn lichaam, waar is mijn lichaam, waar ben ik überhaupt? Waar sta ik eigenlijk als moeder? Beter nog hoe blijf ik die leuke moeder ( jeweetwel; mascara,kleed zich met de mooiste kleren en draagt een ko(t)stelijke geur? ).
Tijd om te veranderen Daan, verman ik mijzelf. 
Ik werp een blik in mijn kleding kast die is veranderd in een opberg hok. Links een hoop positiekleding en op wat hangers hangt mijn verleden. 

Met een wat lichtere tred neem ik de trap naar beneden, Ik haal vliegensvlug een doekje over het aanrecht en smeer wat foundation onder mijn roodomrande ogen. Ze zien het toch wel denk ik, en eerlijk gezegd maakt het mij ook niet meer uit. Ik ben moeder, met de nadruk op moe. Ik ben mama en ik mag de liefste mama voor mijn twee kleine kindjes zijn. Met al mijn onzekerheden, mijn angsten     En ook gewoon met mijn niet opletten en het niet handig aanpakken. Ik begin ineens hard te lachen omdat ik aan een moment denk;

Noortje mocht in bad, dus ik had haar helemaal uitgekleed met de belofte ‘ jij mag in het badje ‘ luier werd met een boog door de kamer gesmeten en daar ging onze blotert.. kontje naar achteren en hobbelen maar. Ik stond nog even in de kamer en ik hoor een olijk gilletje en wat gespetter. Ik dacht die staat heerlijk met haar handjes bij de douchekraan te spetteren. 

Helaas. de deur was dicht en mijn lieve uk zat in een grote plas lauwe pies te spetteren.
Verbaasd ging ze staan en wees met haar vingertje naar de dichte deur.
Gleed ze nog uit ook. 

Zelf had ze nergens last van en stond op en rende richting het badje. Ik kreeg een natte kus toen ik bij haar kwam zitten. Voor haar ben ik de liefste 

Laat ik dan ook maar liever zijn voor mijzelf. 

DOOR DANIEKE BAL

Aanbevolen columns

Koken met Esther

COLUMN

Gelukkig had ik het niemand beloofd.
En hangt ‘de deadline’ ook nog niet hijgend in mijn nek.
Maar toch… Het stond voor vandaag wel echt in mijn persoonlijke planning.

Zo hadden we vorige week onze jaarlijkse brainstorm voor het nieuwe zomerboek van ‘Precious & Beloved’ gehad. En had ik hierdoor ook weer een goede dosis ‘zin’ gekregen om de digitale schrijverspen op te pakken.

Dus vandaag was de dag. En wilde ik dan na al die maanden ‘verlof’ de laptop onder het stof vandaan halen.

Maar inmiddels is de lunchpauze alweer voorbij, heb ik drie wasjes gedraaid, een boodschapje gedaan en onze lieve kleine newborn al een aantal keer mijn specialiteit van eigen brouwerij gegeven.
(onbeperkt een ‘all you can eat’ de hele dag door!) Ik probeer dat moment gelijk maar uit te buiten en maak er een ontspannen mommy time van.
(Koffie, flesje water, voetjes op de bank en een goed boek of een paar heerlijke afleveringen van ‘wereldreis op wielen’ of ‘Een huis vol’)

Anyway, vandaag was de dag dus.
Het leek me echt een goed moment. Zo net in de week dat onze mooie newborn drie maanden wordt.
(Is dat ook niet de officiële tijd voor zwangerschapsverlof die hier dan ergens zou eindigen?!)

Maarrrr… het is iets na tweeën en alleen al de gedachte om het stof van mijn laptop te blazen vind ik al vermoeiend.

Het leven van een moeder met een newborn…

Met enig reikhalzend verlangen kijk ik uit naar het moment dat ons prachtige baby’tje van 7 tot 7 gaat slapen en deze mama zelf weer kan bijslapen. Anderzijds weet ik dat ik deze maanden dat ze zo ienieminie en zo knuffelig, zijn tot tranen toe ga missen…

Ook al voel ik me niet altijd even sociaal noch productief op andere vlakken vandaag neem ik de woorden van mijn lieve bemoedigende wederhelft ter harte.

“Je doet niets? Je bent een kind van God zelf aan het voeden!
Je doet dus iets heel waardevols en kostbaars” ❤️

Ik verleng mijn verlof nog even.
Morgen weer een dag 👋

DOOR CINDY VAN OOIJEN

Aanbevolen columns

COLUMN

Wat een heerlijke zomerse dagen hebben we de laatste tijd (juni). En hopelijk nog een heel aantal in het vooruitzicht! Elk jaar bedenk ik dat ik toch echt weer een nieuwe bikini nodig heb. Kennen jullie dat? Nou schommelt m’n gewicht gezellig elk jaar. Dus ik heb altijd een paar maten in m’n kast, maar bovenal geeft een nieuwe bikini me gewoon zo’n fijn gevoel. Ik krijg er een instant zomer gevoel van. Ik heb ook twee badpakken in de kast liggen, maar op de een of andere manier voel ik me daar niet zo prettig in. Wel als ik baantjes ga trekken, wat ik sporadisch doe. Dus het is gebleven bij een zwart badpak met halter en een gekleurde, maar te groot.  Ik weet niet of jullie dat kennen, maar de zoektocht naar de ideale bikini vind ik echt een ding. Zeg maar Ding met een hoofdletter.

Ik kan hier heel wat verhalen over mijn bikini-avonturen vertellen, maar ik zal het bij twee laten…
Ten eerste ik heb net een nieuwe gekocht en via de post laten bezorgen. Er stond op maat M. Dus ik helemaal blij. Al laten zien aan de andere vrouwen op m’n Insta account hoe leuk ie is. Top! Oké nog niet gepast, maar zal vast goed zijn. Nou na het posten op m’n account toch maar aangetrokken. En wat blijkt of ik ben weer gegroeid (coronakilo’s?) naar een maat L. Of dit merk valt gewoon heel klein. Ik ga uit van het laatste, ik blijf positief! Heel erg jammer. Maar geen nood, ik heb nog drie weken om er wat aan te doen, want dan start onze vakantie. Pfff dat helpt bij mij dus niet
he! Ik zit ‘s avonds na mijn werk toch te genieten van een latte met volle melk en een lekkere koek. De volgende dag vraag ik m’n dochter of zij de bikini eens wil passen. En ja hoor, tuurlijk wil ze dat! Het
is echt een leuke hoor! En ze past er prima in (ze draagt een S!!). Ik besluit dat ik dus niet ga lijnen en deze bikini bestemd is voor mijn 15 bijna 16 jarige dochter. Wel een dure bikini voor haar. Gelukkig wil ze wel wat klusjes voor me doen als ze deze zo krijgt.

Oké hier komt mijn tweede bikiniverhaal.

Ik besluit om geen goedkope bikini’s meer te kopen nu ik achter in de dertig ben. Maar te  gaan voor een bikini die perfect aansluit en waar ik me helemaal happy in voel. Nou die vind je bij ons in het dorp zeker niet, dus ik speciaal naar de stad voor De bikini. En ja hoor, daar hangt een mooie! Ik loop naar achter waar je kunt passen. De bikini heeft een prachtig dessin maar een nare prijs. In het pashok trek ik de bikini aan. Ik voel me er vreselijk bloot in. Eerste keer weer in bikini. Maar kom op, alle vrouwen zien er aan het begin van de zomer nog wit uit. Dus hup uit die paskamer en voor de spiegel. Het is zo’n luxe winkel waar ze meteen klaarstaan om je te helpen. Ach ik voel me er wel echt happy in. De maat klopt niet van de bovenkant, maar volgens de dame die me helpt kan deze ook voor mij. Deze goede bikini is het geld waard en ik reken af bij de kassa. Toch wel even een beetje schrikken van het bedrag. Dat doe ik niet vaak met bikini’s. Maar hier kan ik zeker de komende jaren mee vooruit. Goed, de eerste keer dat we gaan zwemmen loop ik vol trots in mijn nieuwe bikini met push up (30plus en 3 kids he!) bij het plaatselijke zwembad om een frisse duik te nemen. Euhm duik… dan bedoel ik natuurlijk via het trapje voorzichtig er in en dan even wat zwemmen met m’n kids. Die er natuurlijk allang in liggen. Gaat allemaal goed. De bikini blijft goed op haar plaats zitten. Ik zie wel dat ik er geen baantjes in kan trekken want dan hapt de bikini water. Als ik
via het trapje het bad verlaat zie ik dat m’n bikini een soort reservoir is met een push up vol met zwembadwater. Onopvallend probeer ik de bikini van de voorraad te ontdoen.

Ah nee he! Voor zo’n prijs weer een bikini met gedoe! De dure bikini is in de kast beland naast de andere gevallen van niet perfecte bikini’s. En nu heb ik dus nog geen bikini. Nou ja een mand vol in de kast, maar dit jaar dus geen nieuwe. In de winkel was mijn maat niet meer en online is alweer mislukt voor dit jaar. Ik trek de bikini van vorig jaar wel weer aan. En zal mijn speciale techniek gebruiken om de bikini te ontdoen van water in het push up gedeelte. Dat doe je door er met je bovenarmen even tegenaan te drukken. Dus geen schaamte dames, trek gewoon aan wat je nog hebt liggen. Ik ben vast niet de enige met bikinistress of euh… zullen we er maar pret van maken!

Iets met gedeelde smart…

DOOR ALIEKE (38),
moeder van Dora (15), Sofie (12) en Liese (9)

Aanbevolen artikelen

Omdat ik jaren in Oeganda heb gewoond heb ik de neiging om, wanneer mijn kinderen in de ‘ik wil’ stemming zijn, te zeggen: “Ik stuur jullie naar Afrika!” of “Als je in Afrika was opgegroeid gedroegen jullie je niet zo verwend!” …en ga zo maar door!
Ze waren ziek. Alle 3. Gelijk in thuis-blijf-week nummer 1. De oudste begon met hoesten. Echt een nare hoest. Koortsvlagen erbij. De tweede begon 2 dagen later. Nou, ja ik had sterke vermoedens van koorts. Hoog rode wangen. Hitte dat uit haar lijfje sloeg.
Vandaag is onze baby vijf weken oud! De vierde in de rij, wat leuk en gezellig, maar wat is de eerste week toch hectisch. Vooral voor een vader.
Waar ik ‘prinses-heerlijk’ op het kraambed zit te genieten, rent mijn man de benen uit zijn lijf.

COLUMN

Omdat ik jaren in Oeganda heb gewoond heb ik de neiging om, wanneer mijn kinderen in de ‘ik wil’ stemming zijn, te zeggen;

“Ik stuur jullie naar Afrika!” of “Als je in Afrika was opgegroeid gedroegen jullie je niet zo verwend!” …en ga zo maar door!

Maar onlangs had ik zelf zo’n ‘ik wil..’ bui.

De drie jongsten leg ik die middag op bed en de oudste moet naar school.

Ik heb dus tijd voor mezelf, zomaar een paar uurtje midden op de dag…voor mezelf!!… en die gedachte alleen al verheugd me.

Al snel blijkt dat onze jongste spruit van vier maanden het er niet mee eens is. Ze krijst alles aan elkaar. Dit zijn we helemaal niet van haar gewend. Ik leg haar wel -tig keer aan om haar te sussen, maar het helpt niet. Dan maar weer terug in bed.
De andere twee kunnen er natuurlijk niet van in slaap komen, maar iedereen móet blijven liggen want dít is mijn moment.

Het zonnetje schijnt en ik zit heerlijk gesetteld. Zonnebril op, goed boek in de hand en een kopje thee binnen handbereik. Deze kostbare uurtjes laat ik mij niet afpakken…

Maar het gaat maar door en wat ik ook probeer ik kan niet relaxen.

Ik lees geen letter, kan geen slok door m’n keel krijgen en die zon kan me inmiddels ook gestolen worden. Waarom juist op dit kostbare moment?

Na een uur onrustig het gekrijs te hebben aangehoord besluit ik haar eruit te halen.

Huh? Heeft ze nu toch honger? Ik heb haar toch best vaak gevoed dit afgelopen uur.

Ineens krijg ik een helder moment, ik heb best een drukke ochtend gehad en mijn voeding kan nog wel eens zijn terug gelopen… Ze heeft vast nog enorme trek!

Nog steeds gefrustreerd over mijn ontnomen ‘me-time’ geef ik haar flesvoeding.

Ze drinkt gretig het flesje leeg.

En dan opeens besef ik me dat de moeders in Afrika dit hun baby niet kunnen aanbieden als ze een drukke ochtend hebben gehad. Zij lopen kilometers met jerrycans op hun hoofd voor vers water… Of werken keihard in de hitte gewoonweg omdat er geen geld is. Hoe wanhopig moeten zij zich voelen? En wie van hun denkt dan nog aan ‘me-time’?

En terwijl onze dochter met een volle maag tevreden in slaap valt, brengen deze uren alles weer in perspectief. Ik besef me, mijn kinderen hoeven niet gewezen te worden op Afrika maar ik! Dus wie vertoond er nu verwend gedrag?

DOOR PRISCILLA DOCTER

Aanbevolen artikelen

Wat een heerlijke zomerse dagen hebben we de laatste tijd (juni). En hopelijk nog een heel aantal in het vooruitzicht! Elk jaar bedenk ik dat ik toch echt weer een nieuwe bikini nodig heb. Kennen jullie dat? Nou schommelt m’n gewicht gezellig elk jaar.
Ze waren ziek. Alle 3. Gelijk in thuis-blijf-week nummer 1. De oudste begon met hoesten. Echt een nare hoest. Koortsvlagen erbij. De tweede begon 2 dagen later. Nou, ja ik had sterke vermoedens van koorts. Hoog rode wangen. Hitte dat uit haar lijfje sloeg.
Vandaag is onze baby vijf weken oud! De vierde in de rij, wat leuk en gezellig, maar wat is de eerste week toch hectisch. Vooral voor een vader.
Waar ik ‘prinses-heerlijk’ op het kraambed zit te genieten, rent mijn man de benen uit zijn lijf.