Artikelen door Priscilla Docter-Agteres

‘Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten.’ Efeziërs 6:12

In het vers hierboven valt me het dikgedrukte het meest op. De machten van de duisternis van dit tijdperk! Er zijn dus duidelijk machten van de boze bezig om ons in dit tijdperk heel specifiek van God af te houden. Om stand te houden is het belangrijk om de verzen die volgen toe te passen. […]

‘Vrees niet..’ Jesaja 43:1

Wist je dat deze woorden driehonderdvijfenzestig keer in de Bijbel staan? Voor iedere dag één keer. Waar ben jij bang voor? Bang voor de mening van anderen? Bang of het je vandaag allemaal wel gaat lukken? Bang voor al die mensen op het schoolplein? Bang voor de toekomst? Bang dat je kanker zult krijgen? Bang […]

Inkijkje

COLUMN

Ze waren ziek.
Alle 3.
Gelijk in thuis-blijf-week nummer 1.
De oudste begon met hoesten.
Echt een nare hoest.
Koortsvlagen erbij.
De tweede begon 2 dagen later.
Opnieuw zo’n klinkende hoest. En koorts.
Nou, ja ik had sterke vermoedens van koorts.
Hoog rode wangen.
Hitte dat uit haar lijfje sloeg.
Ik heb het niet gemeten.
Die dichtgeknepen billen lieten echt geen meter toe.
De buren maar geappt; ‘komende dagen is onze tuin anti-speelterrein voor jullie kinderen’.
Kind nummer 3 begon een dag erna.
Eindeloos gesnotter. Gehoest. En ook weer die koorts.
Een ‘wie-mag-er-bij-mama-op-schoot-rooster’ kwam er aan te pas.

Nu zijn ze weer fitter.
En gaat de dagelijkse gang van zaken weer van start.
Alhoewel, de dagelijkse gang. Die moest ik zoeken.
Maar nu hebben we een ritme.
Voor de eigenlijke schooldagen.
Rond negen uur roep ik: ‘de school begint’.
En drie enthousiaste (echt waar!) kinderen rennen naar de bank.
Daar zitten ze dicht tegen elkaar aangedrukt.
Ik zit er voor op een tafeltje (omdat ik zo klaar was met dat  ‘schootrooster’, vandaar)
We starten met een bijbelverhaal.
We zingen.
We oefenen een rijmpje of een liedje.
De oudste zegt dat ze elk verhaal al kent.
De tweede gaat na 3 minuten met haar duim in haar mond half onderuit liggen.
De jongste buitelt er over heen.
Volgens mijn man is mijn manier van onderwijs te saai.
Tja.
Daarna knutselen.
Een heel verrassend thema.
Lente.
Maar genoeg over te doen.
Het gaat steeds anders dan ik denk.
De oudste verpest elk leuk werkje door er 10 keer haar naam op te schrijven. Of door op een mooi gevouwen bloemenvaas een poppetje met een snor te tekenen.
Omdat ze dit zelf grappig vindt.

En het is van haar.
Dus zij mag bepalen. Zegt ze.
Ik vind iets anders.
Maar ja. Ik zeg de hele dag al zoveel van wat ik vind.
Daarna is het tijd voor eten en drinken.
En dan om half elf… hoera. Naar buiten.
En dan komen de buurkinderen ineens allemaal naar buiten.
En dan spelen ze daar. Eindeloos. Ja, echt waar. Dan spelen ze zo tot vijf uur buiten.
In het lentezonnetje.
En soms is er ruzie. Maar meestal heel veel spelen.
Daar worden zij zo blij van.
En ik nog het allermeest.
Ik ga ook veel wandelen deze dagen. Mijn beste tip. Voor jou. Voor nu.
Soms ook gewoon midden op de dag.
Dan blijft de papa een uur beneden.
En dan schop ik mijn benen heerlijk onder mijn lijf vandaan.
Loop ik kilometers door de weilanden.
Zon op mijn gezicht
Even terugtrekken in mijn eigen hoofd en hart.

Zo gaat het nu.
Morgen kan zo weer anders zijn.

DOOR MARLEEN (34),

moeder van Jula (4), Sare (3) en Abel (1)

Aanbevolen artikelen

Wat een heerlijke zomerse dagen hebben we de laatste tijd (juni). En hopelijk nog een heel aantal in het vooruitzicht! Elk jaar bedenk ik dat ik toch echt weer een nieuwe bikini nodig heb. Kennen jullie dat? Nou schommelt m’n gewicht gezellig elk jaar.

Vandaag is onze baby vijf weken oud! De vierde in de rij, wat leuk en gezellig, maar wat is de eerste week toch hectisch. Vooral voor een vader.
Waar ik ‘prinses-heerlijk’ op het kraambed zit te genieten, rent mijn man de benen uit zijn lijf.

Omdat ik jaren in Oeganda heb gewoond heb ik de neiging om, wanneer mijn kinderen in de ‘ik wil’ stemming zijn, te zeggen: “Ik stuur jullie naar Afrika!” of “Als je in Afrika was opgegroeid gedroegen jullie je niet zo verwend!” …en ga zo maar door!

Hulde aan de kraamvader

COLUMN

Vandaag is onze baby vijf weken oud! De vierde in de rij, wat leuk en gezellig, maar wat is de eerste week toch hectisch. Vooral voor een vader.

Waar ik ‘prinses-heerlijk’ op het kraambed zit te genieten, rent mijn man de benen uit zijn lijf. De kinderen aankleden, ontbijt klaar maken, ze naar school brengen en halen, boodschappen doen, eten koken, ‘s avonds het bezoek verzorgen, de boel beneden opruimen, kinderen in bad en naar bed doen.. En als hij dan eindelijk denkt te kunnen gaan zitten begin ik: ‘schat wil je de kruikjes nog even in het bedje leggen en als je naar zolder loopt wil je de was dan nog even ophangen en kijk nog even bij de meiden of ze goed onder de dekens liggen…’ en ga zo maar door… Dat ik een ster ben in delegeren daar kwam ik in de kraamweek wel achter!

Wat ik niet moet vergeten te vermelden is dat er de eerste twee avonden kraamvisite spontaan bleef mee-eten. Zo lief en gastvrij als mijn man is, was dat geen probleem… 

Maar als, nadat hij de kinderen naar bed heeft gedaan en de boel beneden weer heeft opgeruimd, de deurbel gaat doet hij toch ietwat geïrriteerd en verwilderd open. Aan de deur staat een voor hem onbekende vrouw. ‘Wie ben jij en wat moet je?’ denkt hij. Kennelijk kijkt hij ook zo, waarop de vrouw zich snel verontschuldigd door te zeggen dat ze erg laat is omdat ze de hele dag druk is geweest met een bevalling…. Oeps het is de verloskundige!

Met een vriendelijk gebaar mag ze binnenkomen en doorlopen naar boven. Waar een heel ontspannen kraamvrouw op haar wacht. Want de kraamweek is de enige echte vakantie waar een moeder optimaal van kan genieten toch? Dus petje af voor de kraamvaders die zo’n week extra ontspannen weten te maken 😉

DOOR PRISCILLA DOCTER

Aanbevolen artikelen

Wat een heerlijke zomerse dagen hebben we de laatste tijd (juni). En hopelijk nog een heel aantal in het vooruitzicht! Elk jaar bedenk ik dat ik toch echt weer een nieuwe bikini nodig heb. Kennen jullie dat? Nou schommelt m’n gewicht gezellig elk jaar.

Ze waren ziek. Alle 3.
Gelijk in thuis-blijf-week nummer 1. De oudste begon met hoesten. Echt een nare hoest. Koortsvlagen erbij. De tweede begon 2 dagen later. Nou, ja ik had sterke vermoedens van koorts. Hoog rode wangen. Hitte dat uit haar lijfje sloeg.

Omdat ik jaren in Oeganda heb gewoond heb ik de neiging om, wanneer mijn kinderen in de ‘ik wil’ stemming zijn, te zeggen: “Ik stuur jullie naar Afrika!” of “Als je in Afrika was opgegroeid gedroegen jullie je niet zo verwend!” …en ga zo maar door!

Ik wil

COLUMN

Omdat ik jaren in Oeganda heb gewoond heb ik de neiging om, wanneer mijn kinderen in de ‘ik wil’ stemming zijn, te zeggen;

“Ik stuur jullie naar Afrika!” of “Als je in Afrika was opgegroeid gedroegen jullie je niet zo verwend!” …en ga zo maar door!

Maar onlangs had ik zelf zo’n ‘ik wil..’ bui.

De drie jongsten leg ik die middag op bed en de oudste moet naar school.

Ik heb dus tijd voor mezelf, zomaar een paar uurtje midden op de dag…voor mezelf!!… en die gedachte alleen al verheugd me.

Al snel blijkt dat onze jongste spruit van vier maanden het er niet mee eens is. Ze krijst alles aan elkaar. Dit zijn we helemaal niet van haar gewend. Ik leg haar wel -tig keer aan om haar te sussen, maar het helpt niet. Dan maar weer terug in bed.
De andere twee kunnen er natuurlijk niet van in slaap komen, maar iedereen móet blijven liggen want dít is mijn moment.

Het zonnetje schijnt en ik zit heerlijk gesetteld. Zonnebril op, goed boek in de hand en een kopje thee binnen handbereik. Deze kostbare uurtjes laat ik mij niet afpakken…

Maar het gaat maar door en wat ik ook probeer ik kan niet relaxen.

Ik lees geen letter, kan geen slok door m’n keel krijgen en die zon kan me inmiddels ook gestolen worden. Waarom juist op dit kostbare moment?

Na een uur onrustig het gekrijs te hebben aangehoord besluit ik haar eruit te halen.

Huh? Heeft ze nu toch honger? Ik heb haar toch best vaak gevoed dit afgelopen uur.

Ineens krijg ik een helder moment, ik heb best een drukke ochtend gehad en mijn voeding kan nog wel eens zijn terug gelopen… Ze heeft vast nog enorme trek!

Nog steeds gefrustreerd over mijn ontnomen ‘me-time’ geef ik haar flesvoeding.

Ze drinkt gretig het flesje leeg.

En dan opeens besef ik me dat de moeders in Afrika dit hun baby niet kunnen aanbieden als ze een drukke ochtend hebben gehad. Zij lopen kilometers met jerrycans op hun hoofd voor vers water… Of werken keihard in de hitte gewoonweg omdat er geen geld is. Hoe wanhopig moeten zij zich voelen? En wie van hun denkt dan nog aan ‘me-time’?

En terwijl onze dochter met een volle maag tevreden in slaap valt, brengen deze uren alles weer in perspectief. Ik besef me, mijn kinderen hoeven niet gewezen te worden op Afrika maar ik! Dus wie vertoond er nu verwend gedrag?

DOOR PRISCILLA DOCTER

Aanbevolen artikelen

Wat een heerlijke zomerse dagen hebben we de laatste tijd (juni). En hopelijk nog een heel aantal in het vooruitzicht! Elk jaar bedenk ik dat ik toch echt weer een nieuwe bikini nodig heb. Kennen jullie dat? Nou schommelt m’n gewicht gezellig elk jaar.

Ze waren ziek. Alle 3.
Gelijk in thuis-blijf-week nummer 1. De oudste begon met hoesten. Echt een nare hoest. Koortsvlagen erbij. De tweede begon 2 dagen later. Nou, ja ik had sterke vermoedens van koorts. Hoog rode wangen. Hitte dat uit haar lijfje sloeg.

Vandaag is onze baby vijf weken oud! De vierde in de rij, wat leuk en gezellig, maar wat is de eerste week toch hectisch. Vooral voor een vader.
Waar ik ‘prinses-heerlijk’ op het kraambed zit te genieten, rent mijn man de benen uit zijn lijf.