Artikelen door Priscilla Docter-Agteres

In Zijn armen

COLUMN

Ze was net geboren, mijn dochter, onze dochter, Zijn dochter. Ik was zo onder de indruk van het geboren worden van een klein meisje. Van dat kleine lijfje op die van mij. Ik kon niet anders dan het leven van dit wonder leggen in de armen van mijn hemelse Vader. 

9 maanden was ze. Ik haalde haar op bij een moeder en kind huis. Ze was getuige geweest van extreem geweld. Er waren al een poosje twijfels of er wel goed voor haar gezorgd werd. Dit incident was de druppel.

Stuk gemaakt was ze. In haar jonge leventje. Knuffelen wilde ze niet, dan strekte ze haar hele lijfje van je weg. Als er een hard geluid klonk dan zag je de angst in haar mooie blauwe oogjes. Ik kon niet anders dan het leven van dit wonder leggen in de armen van mijn Hemelse vader. 

Ook haar naam is geschreven in Zijn handen. Hij begint met heling en genezing. Het is zo mooi om te zien hoe ze opbloeit. Ze knuffelt en is niet snel meer ergens van onder de indruk. Van het bange meisje is weinig meer te zien. 

Een leven gewoon toevertrouwd aan mij. Zo puur of zo gebroken. Ik kan niet anders dan samen met Hem wandelen tijdens de opvoeding van deze mooie kostbare kinderen.

Ik leg de namen van mijn kinderen in Uw handen. U weet al hoe het bouwwerk eruit gaat zien. U heeft een plan met ze. U bouwt, herstelt en restaureert. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

Gij zult niet stelen

COLUMN

Al een paar dagen koestert ze het zakje met de gekregen koekjes. Faya is er zo ontzettend blij mee. Zo blij dat ze het jammer vind om ze op te eten. En dus gaan de koekjes overal waar Faya gaat.

Als ik haar ‘s avonds naar bed breng en de koekjes onder het kussen vind besluit ik het zakje even op de overloop te leggen. Na iets van protest gaat de fanatieke koekjesbewaker er mee akkoord. Koekjes horen niet in bed vind ik. Ook niet als het de allerbelangrijkste koekjes in je leven zijn.

De volgende morgen bij het ontbijt worden ze meteen gemist de koekjes. Ik besluit haar een beetje tegemoet te komen en de koekjes zelf te pakken. Ik loop naar boven en tref een leeg zakje aan. De koekjes van Faya zijn weg. Gestolen.

Ik ga weer naar beneden met een leeg zakje en vraag me ondertussen af hoe ik deze crisis op ga lossen. Met het lege zakje voor me besluit ik maar voor de confrontatie te gaan. 

“Ik vind hier een leeg zakje. De koekjes zijn weg!” zeg ik verbaasd. Faya’s ogen worden groot en vullen zich met tranen. Finn loopt van tafel af naar de bank. Verstopt zich achter een kussen en huilt dikke tranen. Hij snikt: “dat heb ik gedaan.”

Faya gaat naar hem toe en zegt: “dat waren mijn lievelingskoekjes waarom heb je die opgegeten. Je wist toch dat ze van mij waren?” Finn huilt nog harder en snikt: “sorry”.

Ik sta erbij en ik kijk erna. Verbaasd, verdrietig en trots. Allerlei emoties gaan door me heen. Ik weet echt niet wat ik moet zeggen. Dus ik zeg maar niets.

Even later loopt Faya naar Finn toe. “Sorry dat ik zo boos deed”, zegt ze. Finn kijkt haar aan en zegt: “ik heb ook echt iets heel ergs gedaan en je werd helemaal niet heel erg boos. Ik zal het nooit meer doen”.

Na een knuffel is het weer goed. Voorlopig wordt er even helemaal niets gestolen hier in huis. Op één ding na deze lieverds stelen steeds opnieuw weer mijn hart! 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

Iedereen is anders

COLUMN

Faya zingt haar favoriete liedje: “iedereen is anders niemand is als jij. Iedereen is anders jij bent jou en ik ben mij.”

Met zes verschillende kinderen waarvan een aantal andere ouders hebben zijn de verschillen letterlijk en figuurlijk groot. 

Blond, bruin, blauwe ogen, bruine ogen we hebben van alles wat. En niet alleen het uiterlijk verschilt maar ook het karakter en het innerlijk van de kinderen. 

Wat ik ontzettend belangrijk vind, is dat onze kinderen weten wat hun gaven en talenten zijn. Als ze weten waar ze goed in zijn is het makkelijker om te accepteren dat de ander wat beter is in bepaalde dingen. Zo is de ene sterk de ander slim, wint de ene met voetbal en zingt de ander mooier. Het is fijn om te weten wat je talenten zijn. 

Ook is het fijn om de gaven en talenten van je familieleden te kennen. Af en toe kun je daar zelfs geweldig gebruik van maken. 

Faya en Demi hebben beiden het talent om behulpzaam te zijn. Finn maakt daar dankbaar gebruik van als hij heerlijk op de bank ligt en er moet iets van boven gehaald worden. Faya kan ontzettend goed haar snoepjes of chipjes delen. Finn gaat dan “toevallig” naast haar zitten en eet lekker mee. 

Gaven en talenten, zo mooi dat iedereen uniek is. Hoe vaak wordt er gekeken naar wat niet goed gaat bij onze kinderen. En hoe vaak kijken we naar wat er niet goed gaat bij onszelf. Als moeder, als vrouw als mens. Vergelijken we onszelf en onze kinderen met anderen om ons heen. Met de maatstaven die de maatschappij heeft bedacht. Maar vergeet niet je bent uniek gemaakt door je hemelse Vader. Je hebt je eigen gaven en talenten. Jij bent uniek! Iedereen is anders niemand is als jij. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

Emmertje

COLUMN

Hoe ik dat doe als moeder van een groot gezin? Ik zal mijn geheim verklappen.

Ik heb een emmertje. Een emmertje wat elke dag weer vol zit. Vol zit met liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Elke dag deel ik uit mijn emmertje deze prachtige dingen uit. 

Pleegdochter Demi heeft het moeilijk. De bezoekregeling was lastig voor haar en het feit dat ze haar vader al een poos niet heeft gezien vind ze moeilijk om een plekje te geven. Haar gedrag als ze zich zo voelt, is erg pittig. Het kost me ontzettend veel energie. In de loop van de dag merk ik dat ik naar iedereen toe feller reageer. 

“Mam waar zijn mijn voetbalsokken?”vraagt mijn zoon Joël. “Je zoekt het maar even zelf uit!” is mijn felle antwoord. En zo mopper ik mezelf de dag door. Ik voel me steeds naarder en naarder omdat ik zo echt niet wil zijn. Maar ik kan me er gewoon even niet overheen zetten. 

‘S avonds in bed denk ik terug aan de dag. Waar is het nou mis gegaan. Ik had dat prachtige emmertje in de ochtend gevuld met alles wat ik nodig had. Dan zie ik het ineens. Demi heeft met haar gedrag mijn emmertje in één keer leeg getrokken. Ik liep rond twaalf uur al met een leeg emmertje. En van een leeg emmertje wordt niemand blij!

Een wijze les voor mezelf hier in mijn bed. Af en toe word je emmertje in één keer leeg getrokken. Soms zonder dat je het door hebt, soms onverwachts. Vergeet dan niet om je emmertje meteen weer te vullen bij de Bron. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

Wees stil

COLUMN

Onze kinderen zijn zo ontzettend goed in ja-maren. Overal proberen ze toch een onderhandeling te starten. Soms met maar meestal zonder succes. Ja maar, over dat ene snoepje. Ja maar, over de tijd dat ze thuis moeten zijn. Het is altijd het proberen waard dat ja-maren. Zolang het je af en toe een succesje oplevert, waarom niet. 

Ik kan er zelf ook wat van, hoor. Als iemand me de les leest, kijk ik toch even of er nog wat ruimte is. Ja maar, in een gesprek met jeugdzorg. Ja maar, als mijn man nee tegen iets zegt. Ja maar, als ik een smoesje zoek om niet schoon te maken. Als het is afgekaderd verken ik toch nog even de grenzen. Soms levert het mij wat op en vaak ook niet. 

Nee, vinden we als mens lastig om te horen. Vooral als we de reden, stom, belachelijk of niet te begrijpen vinden. “Nee omdat ik het zeg.” Levert in ons binnenste alleen maar weerstand op. We geven graag onze mening en krijgen graag ons zin.

We willen zo graag begrijpen. Het moet in ons denken passen. In de aardse situaties maar ook in de hemelse situaties.

De dingen begrijpen waarom ze zo zijn. Wat is Zijn plan en waarom gaat het zoals het gaat? Waarom is er oorlog, waarom gaan er mensen dood, waarom heb ik het zo moeilijk?

Toch heeft Hij alles in Zijn hand. Misschien wel juist als we het niet begrijpen. Als we er geen bal van snappen, mogen al onze vragen en worstelingen bij Hem neerleggen. Al onze gevoelens en emoties mogen we delen met Hem. 

Wees stil en weet dat Ik God ben. Ik voel vanuit mijn binnenste een ja maar opkomen. Maar ben stil…..

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

Tijd

COLUMN

Ik weet niet hoe het bij jullie gaat, maar bij mij vliegt de tijd. Denk ik ‘s morgens dat ik zeeën van tijd heb. Is die hele zee in een mum van tijd verdwenen. De tijd is weg en de niet opgevouwen was, de rommelige speelgoedhoek en de vaat is niet.

Zaten de kinderen eerst nog in de luiers en hielden ze je ‘s nachts wakker, komen ze nu thuis midden in de nacht. Ook dan kijk ik even op de klok om de tijd te checken. Gek is dat die tijd. Het kan je een opgejaagd gevoel geven, maar ook rust. Het kan snel gaan maar ook langzaam. De tijd en ik we hebben een beetje een bijzondere verhouding. Soms wil ik me er niets van aantrekken en soms geeft het me hou vast.

Pleegdochter Faya kan me veel leren over tijd. Ze kent geen tijd. Ze doorloopt haar dag rustig op haar gemakje. Als ze een vlindertje ziet dan blijft ze daarbij staan kijken. Of we nu bijna te laat voor school zijn of niet. Ze heeft geen besef van tijd en houdt daar geen rekening mee. Dit ervaar ik overigens niet altijd als leerzaam en positief. 

Tijd de juiste plek geven in je leven, je gezin  en aan God. Want alles heeft zijn tijd en voor alles is een tijd. En soms moet je tijd even lekker laten voor wat het is. Genieten van het moment, de vlinder, je kind, je boek, je gezin, je tijd met God, gewoon even zonder tijd. 

‘Er is voor alle dingen een moment en voor alle dingen onder de hemel is er een tijd.’
Prediker 3:1
BasisBijbel

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

Het is maar hoe je het bekijkt

COLUMN

“Ik ga vandaag niet naar school.” Faya kijkt me uitdagend aan. De andere kinderen kijken ook naar me. Ik zie ze denken hoe gaat ze dit oplossen. Het volgende dient zich ook al aan.

“Ik wil geen pasta op mijn brood.” Boos stampend loopt Finn de kamer uit. Na weken pasta is ineens zijn beleg wens veranderd.

Om half elf zit ik achter mijn koffie. Nadat de ochtend stroef verloopt, heb ik nog een lang en moeilijk gesprek met de pleegzorgwerker achter de rug. Ook heb ik een pak melk laten vallen in de keuken. En in diezelfde keuken lekte de kraan voor de tweede keer.

Het huilen staat mij nader dan het lachen. Ik hou zo van gezelligheid en een fijne sfeer. Daar word ik zo ontzettend blij van. Deze ochtend was de gezelligheid en de fijne sfeer nergens. Niet om me heen en inmiddels ook zeker niet meer binnen in mij.

Ik besluit om even te gaan wandelen. Het begint te regenen. “Ja hoor natuurlijk!” mopper ik hard op. Alles is stom. Stomme winter, stomme dag, stomme regen. Ik mopper als een kind van drie. Heerlijk even!! Dan zie ik tussen een verrotte boom krokussen bloeien. Een heleboel, het is prachtig. Daar in die stomme regen, op mijn stomme dag zie ik de prachtigste krokussen bloeien. Ik stop met mopperen en geniet ervan. Ik voel dat er binnenin iets in mij veranderd. Ik voel weer blijdschap.

Daar op mijn stomme dag zie ik iets prachtigs. Door mij er op te richten ervaar ik weer blijdschap. Ik had ook al mopperend door kunnen lopen en in die modus kunnen blijven hangen. God sprak door de krokussen. Waar kijk je naar, waar richt je je op. Ik merk dat waar ik naar kijk, leidend is voor hoe ik mij voel. Kijk ik naar mijn ochtend, voel ik mij mopperig. Kijk ik naar de krokussen, voel ik mij blij.

Ik besluit meer naar de krokussen in mijn leven te gaan kijken. In plaats van naar de regen. Het zal er allebei zijn want geen krokussen zonder regen.

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

Emoties

COLUMN

“Dan ga ik wel naar mijn kamer als je me niet begrijpt.” Huilend loopt ze naar boven mijn pleegdochter Demi. En nee, ik begrijp er echt even niets van. 

Vrouwen… ik behoor natuurlijk ook tot hun soort. Maar ze zijn soms wel een beetje ingewikkeld in de opvoeding. Om ze niet altijd te doorgronden en te begrijpen is, is dit bijna een onmogelijke opgave. Herkende ik in mijn eigen dochter regelmatig mijzelf of mijn man, sta ik bij onze twee pleegdochters regelmatig voor een raadsel. Want ik wil het zo graag als pleegmoeder goed doen, ze altijd begrijpen en het juiste zeggen op het goede moment. De gevoelens van deze dames begrijpen en in goede banen leiden gaat me niet altijd goed af. 

Het ene moment moet ik ze met rust laten en willen ze juist geknuffeld worden. Maar als ik dat het volgende moment doe, duwen ze me weg en willen ze met rust gelaten worden. Denk ik net het systeem te kennen is er een update geweest. Ook onderling kunnen ze er wat van die meiden. Ze weten precies hoe ze elkaar op de kast kunnen krijgen. 

‘s Avonds als ik na een dag vol meiden-emoties weer in bed lig, bedenk ik me dat jongens toch wel makkelijker zijn. Die zijn niet zo ingewikkeld. Zijn ze boos dan zijn ze boos en zijn ze dat niet dan zijn ze dat niet. Je laat ze af en toe uitrazen in een bos en dan is het weer goed. 

De jongens in ons huis nemen al die gevoelens overigens een stuk minder serieus. Al die vrouwen emoties gaan vaak volledig langs hun heen. Ze geven er geen aandacht aan, ze hebben het niet door of ze vinden het aanstellerij. 

Misschien zijn vrouwen gewoon wat ingewikkelder. Mannen zijn makkelijker. Dat zie ik ook in mijn huwelijk. 

Ik begrijp mijn man wel, maar hij mij soms gewoon niet! 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

Afscheid

COLUMN

Mijn dochter Joy zit huilend op de grond in haar kamer. Voor haar staat het verjaardagscadeau voor een vriendin van haar. Een hamster. Hij zal toch niet dood zijn schiet even door mij heen. Maar nee, dit verdriet is van heel andere aard.

“Ik wil niet dat hij weggaat” snikt ze. Tegen zoveel verdriet is mijn moederhart niet opgewassen. “Dan houden we hem en koop je voor haar een nieuwe” hoor ik mezelf zeggen. Twee opgeluchte betraande ogen kijken me aan. “Echt?”vraagt ze. “Echt!” zeg ik. Nu nog even ‘doorgeven’ aan Collin dat we een extra bewoner hebben. En echt even werken aan mijn ruggengraat. Anders hebben we straks een heel huis vol met dieren, spullen en mensen. 

Afscheid nemen. Ik ben er niet goed in maar als pleegouder ontkom je er vaak niet aan. ‘Ik zou het niet kunnen hoor’ is een veel gemaakte opmerking als mensen horen wat we doen. ‘Het idee dat zo’n kindje weer weg gaat, lijkt me vreselijk’. 

Dat is het ook, vreselijk. We hebben het een aantal keren mogen meemaken. En natuurlijk is een kind vaak het beste af bij ouders, maar het doet zo’n pijn dat afscheid. Huilen totdat je geen tranen meer hebt. En dan hopen en bidden. Heel veel hopen en bidden dat het goed gaat. 

De hamster is dood. Zijn afscheid was intens. De kinderen waren zo verdrietig dat ik besloot om nooit meer een hamster of een ander dier in huis te nemen. 

We zijn inmiddels een aantal maanden verder en aan onze tweede hamster begonnen. De eerste week heb in nog tegen mezelf gezegd, niet te veel aan gaan hechten want hamsters worden maar twee jaar. Na die eerste week haalde ik hem stiekem uit zijn kooitje en knuffelde ik hem plat. Deze hamster zit al weer in mijn hart. In een heel groot hart met weinig ruggengraat. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther

Terugblik

COLUMN

December, het laatste blad van je kalender is bereikt. Het is altijd een mooi moment om even terug te kijken op het afgelopen jaar. De jaarlijkse terugblik, je ziet het op tv en hoort het op de radio voorbijkomen, ik houd er zelf ook van.

Als ik terugblik op het afgelopen jaar dan is er veel gebeurd. Verschillende veranderingen in de bezoekregelingen. Wisselende voogden en pleegzorgwerkers. Ouders die niet kwamen opdagen. Ouders die gezinsuitbreiding verwachten. Dreiging aan ons adres. Vergaderingen, besprekingen, meetings. Paspoorten die verlengt moesten worden. Gezag wat werd beëindigd. Ouders die verhuisden, gingen scheiden en weer een nieuwe relatie kregen. Jeugdzorg die ons wel begreep en die ons niet begreep. En natuurlijk de vele mails, belletjes en bezoekjes. 

Mensen vragen me wel eens waarom we aan pleegzorg doen. Als ze soms een klein gedeelte van de bovenstaande lijst mee krijgen dan schrikt het ze af. Vinden ze het heftig, oneerlijk en belachelijk. En eerlijk als ik er zo op terug kijk word ik er ook niet echt blij van. En overvalt me ook een beklemmend gevoel. Daarom moet je dat maar gauw vergeten niet achterom kijken, maar vooruit gaan. Want weet je waar ik het voor doe. Welke terugblik me blij maakt? Deze…..

Pleegzoon Finn slaapt steeds beter in heeft het afgelopen jaar zo’n groei gemaakt. Komt minder vaak naar beneden en is minder bang als hij alleen in bed ligt. Pleegdochter Demi is boven zichzelf uitgestegen. Ze vond het zo spannend, het zwemmen voor haar B diploma, maar ze heeft doorgezet en het toch gehaald. Ze groeit als mens ze is zelfverzekerd en sterk. Pleegdochter Faya doet het steeds beter tijdens de omgangen ze komt er steeds rustiger van terug. Door regelmaat tijdens de omgangen in te brengen en het voorspelbaar te maken wordt het voor haar makkelijker. Ze is zo lief en doet het zo goed in ons gezin. 

Maar een paar succesjes, dingen waar je blij van wordt. Wat fijn is om op terug te kijken. Wat je nieuwe kracht, moed en hoop geeft. Dus mocht je ook terugkijken op het afgelopen jaar, tel dan de zegeningen en niet de zorgen. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

Koken met Esther