COLUMN

Ik persoonlijk vind het een behoorlijke toestand. Opvoeden. Verschillende kinderen, verschillende leeftijden en verschillende achtergronden. 

Er wordt niet gescholden. We hebben respect voor elkaar en na het eten je bord in de vaatwasser zetten. Duidelijke opvoedregels die te allen tijde gelden. En wat ook in iedereen zijn hersenpan ingeprent is. Mocht er soms toch gescholden worden dan zijn er veel kinderstemmetjes die het ontspoorde scheldende kind uit het gezin terechtwijzen. 

Maar er zijn ook van die wazige opvoedregels. Bijvoorbeeld je spullen achter je aan opruimen. Soms heb ik echt geen zin om het betreffende (vaak er helemaal doorheen zittende) kind erbij de halen en de strijd aan te gaan. Dan doe ik het zelf wel even. 

Zag je vroeger alleen de opvoeding van je buren, waar het gras uiteraard altijd groener leek, zie je nu op social media de opvoedstrategie van half Nederland. Allemaal welopgevoede kinderen die altijd netjes hun spullen achter zich aan opruimen. 

De ene opvoedcoach (ik ben er zelf ook één) na de andere verschijnt om je te vertellen hoe je het aan moet pakken en hoe het nog beter kan. Vooral dat laatste weerklinkt dan na. Het moet en het kan beter. Altijd.

We hebben een vriend van Nicky bij ons te logeren. Een gezellig joch van een jaar of 18. Hij staat op van tafel na het eten en wast keurig zijn bordje af. “Wat ben jij netjes opgevoed.” Complimenteer ik hem. “Dat doe ik alleen hier hoor, thuis gaat het heel anders.” 

Misschien gaat het daar wel om in de opvoeding. Het grotere geheel. Mijn dochter die voor een zwerver wat broodjes koopt. Mijn zoon die altijd klaar staat om te helpen. Mijn ander zoon die altijd vreugde brengt. 

Lieve moeders over dat opvoeden, misschien zie je er zelf niet altijd veel van terug. En natuurlijk kan het altijd beter. Maar ik denk dat we het best goed doen met zijn allen. De mensen om ons heen hebben er in ieder geval profijt van. 

Geschreven door: Amy* (41). 20 Jaar getrouwd met Collin. Ze hebben drie “eigen” kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (7), Finn (4) en Faya (3). Ze doen nu 13 jaar aan crisisopvang met de mogelijkheid om te blijven als de kinderen niet terug naar hun eigen ouders kunnen.

*= Alle namen zijn gefingeerd en zijn, vanwege privacyredenen, alleen bekend bij de redactie.

Andere columns van Amy

De lekkerste recepten van
Koken met Esther