COLUMN

Ruim twee jaar geleden had ik nog veel tijd voor ‘mezelf’, omdat onze andere drie na de welbekende tropenjaren plots allemaal op school zaten… toen waren er nog meer lege uurtjes die ik mocht vullen met dat wat ik het liefst doe (spelen met woorden ;))
 
En toch was daar een steeds groter groeiend: onvervuld verlangen. Zongen er ‘namen’ door mijn hoofd waar mijn hart plotsklaps verliefd op werd.
Het was Vaders fluistering om ons voor te bereiden. Ik had niet meer gedacht dat er nog een kleintje zou komen namelijk.
Na onze derde dochter ging ik door iets wat veel te veel leek op een postnatale depressie. Tussen de paniek en ontelbare huilbuien door beloofde ik mijn beste vriend en wederhelft: zo wil ik me nooit meer voelen! Het is goed zo! (En we waren het samen eens :))
 
Maar God wist dat het nog ‘beter’ kon.
 
Met de komst van onze Shiyrah Melody
(het allermooiste liedje) veranderde ons leven weer compleet. En waar de babytijd genieten maar ook heftig was (misschien deel ik daar later nog eens over)
merk ik dat deze lieve peuter, mij op alle vlakken laat vertragen.
 
Ik kan niet meer zoveel doen als eerst.
Het ontbreekt me regelmatig aan energie om nog iets op te pakken naast gewoon het zorgen.. en het ‘zijn’
Waar ik het vele thuis zitten bij onze eerste soms overweldigend en frustrerend vond
vind ik het bij de komst van ons vierde meisje een geschenk.
 
In deze drukke wereld, vol haast en stress
voel ik bewust het kleine warme handje in de mijne. Leer ik weer te kijken door de ogen van een kind wat nog zoveel nieuws ontdekt.
Doe ik een stap langzamer.
Geniet ik van het geluid van haar laarsjes op de stoep. Luister ik naar haar zoete gekeuvel. Ik geniet, wandel een blokje extra, vertraag nog een beetje meer…
 
En denk: ‘het is zeer goed’

Door Cindy van Ooijen

Ook leuk om te lezen

De lekkerste recepten van
Koken met Esther